Büyük Velilerden Seyyid Taha-yý Hakkâri “kuddise sirruh” hazretlerine, bir gün bazý gençler;
- Bize namazýn ehemmiyetinden bahseder misiniz efendim, dediler.

Cevaben;
- Dinimizde en makbul amel, vaktinde kýlýnan namazdýr, buyurdu. Namaz, ibadetlerin en üstünüdür. Vakti girer girmez kýlýnca, daha üstün olmaktadýr.

Ve ilave etti:
- Hazret-i Aiþe; (Resulullahýn namazýný ahir vaktinde kýldýðýný, iki defa görmedim) buyuruyor. Yani bütün ömründe, bir kere, bir namazý vaktinin sonunda kýlmýþtýr.

Farz yanýnda nafile

Bir gün de sohbetinde;
- Allahü teâlânýn razý olduðu iþler, farzlar ve nafilelerdir, buyurdu. Farzlarýn yanýnda nafilelerin hiç kýymetleri yoktur.

Ardýndan;
- Bir farzý vaktinde kýlmak, bin sene durmadan nafile ibadet yapmaktan daha kýymetlidir, buyurdu.

Þaþýrdýlar:
- Her türlü nafile ibadetten mi efendim?
- Evet. Her çeþit nafile, mesela namaz, zekat, oruç, zikir, fikir, hep böyledir. Hatta bir farzý yaparken, bunun sünnetlerinden bir sünneti ve edeblerinden bir edebi yapmak da, baþka nafileleri yapmaktan kat kat daha kýymetlidirler.

Namazý cemaatle kýlýn!

Bir gün de sevdiklerine;
- Kardeþlerim, namazlarý cemaatle kýlmalýdýr, buyurdu.

Ve þunu anlattý:
Emir-ül-müminin Ömer-ül-Faruk, bir gün sabah namazýný kýldýrýnca, cemaat arasýnda birisini göremeyip sordu:
- Filan þahsý göremiyorum. Cemaatte yok mudur?

Dediler ki;
- O her gece nafile ibadet yapýyor. Belki uyumuþ, cemaate gelememiþtir.

Buyurdu ki:
- Keþke bütün gece uyusaydý da, sabah namazýný cemaat ile kýlsaydý, daha iyi olurdu.