Büyük Veli Seyyid Sýbgatullah-i Hizani “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün sevdiklerine;
- Kardeþlerim, dünyaya gelmek, Müslüman olmak, insana bir sorumluluk, bir mesuliyet getiriyor, buyurdu. Bu mesuliyeti hiç kimse üzerinden atamaz, bunu yok sayamaz.

Sordular:
- Neden efendim?
- Çünkü hepimiz biliyoruz ki, ahirette hesap var, sevap var, azab var. Ama mutlaka ahirette bir terazi var. Ve amellerimiz oraya konulup tartýlacak.

Þöyle devam etti:
- Allahü teâlâ kullarýna üç þey vermiþtir. Bunlarýn ikisi dünyada kalýr, biri ahirete gider.

Merak ettiler:
- Dünyada kalan iki þey nedir efendim?
- Biri, topraktan geldik, yine toprak olacaðýz. Yani bedenimiz çürümeye mahkum.

- Ýkincisi efendim?
- Ýkinci varlýðýmýz, ruhumuzdur. Ruh, alem-i emirden gelmiþtir. Vefat edince yine kendi makamýna gider. O da bizden ayrýlýr yani.

Merakla sordular:
- Ahirete gidecek olan nedir efendim?
- Amellerimizdir. Kabre götüreceðimiz, sadece yaptýðýmýz iyilikler veya kötülüklerdir.

Ýman nurdur, ýþýktýr

Bir gün de sevdiklerine;
- Ýmanlý insan mis gibi kokan ýtriyat tüccarýna benzer, buyurdu. Ondan hep güzel kokular yayýlýr.

Sözüne devamla;
- Ýman bir nurdur, ýþýktýr, buyurdu. Allahü teâlâ o nuru arttýrsýn. Karanlýk bir gecede, yýldýzlar nasýl parlak görülürse, bu karanlýk dünyada imanlýlar da gökteki yýldýzlar gibi pýrýl pýrýl parlar.

Ve daha açýkladý:
- Yýldýzlar, nasýl gökyüzüne daðýlmýþ bir halde görünürse, imanlý insanlar da gökyüzünden bu þekilde gözükürler. Biz yýldýzlarý seyrettiðimiz gibi, melekler de dünyayý seyrederler ve “Ne bahtiyar kullar, bir araya gelmiþ, Allah’tan ve Peygamberden bahsediyorlar” diye gýpta ederler.

Ve ekledi:
- Çünkü hadis-i þerifte; (Üç beþ kiþi bir araya geldiðinde Allah’tan ve Peygamberden bahsetmezse, Allah oraya lanet etsin) buyuruluyor.