Büyük Veli Seyyid Sýbgatullah-i Hizani “kuddise sirruh” hazretlerine, bir gün haramdan sordular.

Cevap olarak;
- Haram ateþtir, buyurdu. Ateþin ne olduðunu anlamak isteyen, elini bir an soksun ateþe. Yahut parmaðýnýn ucunu bir kibrit alevinde birazcýk yaksýn da, görsün ateþin ne olduðunu, Allah korusun.

Sonra þunu anlattý:
- Bir gün sobaya kömür koyuyordum. Kapaðýný kaldýrdým. Odunlar çýtýr çýtýr yanýyorlardý. Hocam sordu bana:
- Kömürler iyice yanmýþ mý?

Baktým, yana yana nar gibi kýzarmýþ kömürler.
- Evet efendim, dedim.

Ve öylece kaldým. Ateþin dehþetinden dalýp gitmiþim. Hocamýn sesiyle irkildim:
- Ne oldu, niye kapaðý kapatmýyorsun?

- Nasýl kapatayým efendim? Bir insan, bin cilt kitap okuyacaðýna, þu ateþe elini bir defa sokup çýkarsa âlim olur herhalde.

- Doðru diyorsun. Ama unutma ki bu ateþ, Cehennem ateþinin yanýnda hiç kalýr.

Sahipsiz olmak kötü

Bir gün de bazý sevdiklerine;
- Rabbimize hamd olsun ki baþýboþ deðiliz, buyurdu. Baþýboþ olmak çok tehlikeli. Yani insanýn sahipsiz olmasý kadar kötü bir þey yok dünyada.

Sordular:
- Sahipsiz olmak ne demek efendim?
- Yani bir yere baðlý deðil. Baþý boþ, kendi kendine.

- Peki nereye baðlanmamýz lazým efendim?
- Tabii ki Ýslamiyet’e. Ýslam âlimlerine.

Ve izah etti:
- Bizler baþý boþ deðiliz. Bizim bir sahibimiz, bir Yaradanýmýz var. Ve Onun bize emir ve yasaklarý var. Rabbimizin emir ve yasaklarýna göre yaþamalýyýz ki ahirette sonsuz nimetlere kavuþalým.