Evliyayý kiramdan Seyyid Abdülhakim-i Arvasi “kuddise sirruh” hazretlerine, bir gün Ýslamiyet’i yaþamayan, namaz kýlmayan, fakat büyükleri seven bir kimse geldi.

Adamcaðýz sohbet esnasýnda;
- Efendim, ben Allah’ý çok seviyorum, diye arzetti.

Mübarek zat sordu:
- Namaz kýlýyor musun peki?

- Hayýr efendim.
- Öyleyse Allah’ý sevmiyorsun demektir.

Adam þaþýrdý:
- Seviyorum efendim. Allah hiç sevilmez mi?

Buyurdu ki:
- Sevmenin þartý, itaattir kardeþim. Söz dinlemektir yani. Seven, sevdiðine itaat eder. Seven, sevdiðinin emrini yapar. Sen Allah’ý sevseydin, Onun emrine itaat ederdin.

Adam düþünceye daldý.
Ve sessizce mýrýldandý:
- Bugünden itibaren namaza baþlýyorum efendim. Allah sizden razý olsun.

Anne babanýn vazifesi

Bir gün de nasihat istediler bu mübarek zattan.
Cevabýnda;
- Çocuklarýnýza her þeyden önce Ýslamiyet’i öðretin. Peygamber efendimizi “aleyhisselam” anlatýn ve Onu sevdirin, buyurdu.

Ve ekledi:
- Bir anne ve baba, eðer evlatlarýna Ýslamiyet’i öðretmiyor, Peygamber efendimizi “aleyhisselam” anlatmýyor, Onu sevdirmiyorsa, onlarýn en baþ düþmanýdýr.

Þaþýrdýlar:
- Çocuklarýnýn mý düþmanýdýr efendim?
- Evet. Çocuklarýný nefsi için seven anne ve baba, çocuklarýnýn en büyük düþmanýdýr. Çünkü onlarýn Cehenneme gitmesine sebep oluyor.

Ve daha açýkladý:
- Çocuðunu seven, onu ateþte yanmaktan kurtarmak için çýrpýnýr. Bu da, ona Ýslamiyet’i öðretmekle, ibadetlere, namaza alýþtýrmakla mümkündür ancak.