Evliyanýn en büyüklerinden Seyyid Abdülhakim-i Arvasi “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün bazý talebelerine;
- Ýnsanýn iki ziyneti, süsü vardýr, buyurdu. Biri Edeb, diðeri Tevazudur. Bunu kaybetmeyelim. En çok korktuðum insan tipi nasýldýr, biliyor musunuz?

Merak ettiler:
- Nasýldýr efendim?
- Edeb ve tevazuyu terk ederek, ehl-i dünya insanlar gibi sinirli, kendini beðenmiþ, mevki ve makam havasýna girmiþ, kendisini bir þey zanneden insan tipidir.

Ve daha açýkladý:
- Þeklen mütevazý ve edebli gözükmek, nefsin hilelerinden birisidir. Ama büyükler zahire, þekle deðil, kalbe bakarlar. Þeklen mütevazý görünmeye çalýþan bazý kimselerin kalbi kibir ve gururla dolu olabiliyor mâzallah.

Peygamber mesleði

Bir gün de sohbetinde;
- Para ve mal ile hayýr hasenatý yapmak da çok kýymetli ise de, bunda nefse de pay vardýr. Ama fiilen ve bedenen zahmetler çekerek, nefsi ezerek Ýslam’a yapýlan hizmette nefse pay yoktur.

Ve ekledi:
- Çünkü bu, Peygamberlerin yaptýðý iþtir. Peygamber mesleðidir. Hiçbir hayýr, bu hizmet gibi olamaz.

Ve müjde verdi:
- Malýný ve kendisini vakfederek, ömrünü Ýslam’a hizmete hasredene, Peygamberlere nasip olan sevaptan pay vardýr. Bu pay, ihlasý ve sabrý nispetinde artar. Kýymetini bilir, þükrünü eda ederse, artarak devam eder.

- Þükretmezse efendim? dediler.
- Þükretmezse, elden gider.

Bir hedefiniz olsun

Bir gün de bazý gençler nasihat istediler bu mübarek zattan.
Cevaben;
- Bir hedefiniz, maksadýnýz, gayeniz olsun, buyurdu. Müslümanýn mutlaka bir hedefi olmalýdýr.

Ve ekledi:
- Hayvanlarýn hedefi, gayesi yoktur. Çünkü onlarýn nerede, ne yapacaklarý belli olmaz.

Þöyle özetledi:
- Ýnsanýn da bir hedefi, maksadý, gayesi yoksa, onun hayvandan farký olmaz.