Büyük Veli Seyyid Sýbgatullah-i Hizani “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün cemaatine;
- Herhangi bir mümini görürseniz, mutlaka ona deðer verin. Çünkü hiç belli olmaz. Belki o, Allah’ýn bir veli kuludur.

Sonra þunu anlattý:
Bir gün, bir talebe bir köprüden geçecekmiþ ki, az geriden yaþlý bir zatýn geldiðini fark etmiþ. Hemen durup, yol vermiþ o ihtiyara.

O yaþlý zat;
- Yürüsene evlat! demiþ, yol senin.

Talebe cevap vermiþ edeble:
- Estaðfirullah efendim. Sizin önünüze geçmeye ne haddim var. Siz yaþlýsýnýz, ben ise bir talebe. Önünüzden yürümek edebe sýðmaz.

Meðer Evliyadan biriymiþ o zat. Dönüp bir nazar etmiþ o talebeye. O nazarla gencin kalb göz açýlmýþ ve evliya olmuþ.

Dua almaya bakýn!

Bir gün de nasihat istediler bu zattan.
Cevap olarak;
- Herkesten dua almaya bakýn, buyurdu. Ýnsan, dua alarak Allah’a yakýn olur.

Ve ilave etti:
- Beþ þeyin kýymetini iyi bilin.

Sordular:
- Onlar nedir efendim?
- Birincisi, doðru iman. Ýkincisi, Ehl-i sünnetten olmak. Bu ikisi çok mühim.

- Baþka efendim?
- Üçüncüsü, Allah dostlarýný tanýyýp sevmek. Dördüncüsü, Ýslam’a hizmet, beþincisi de saliha bir zevcedir.

Mutlaka helallaþýn!

Bir gün de kul hakkýndan bahsederken;
- Kardeþlerim, her kiþiyle görüþtükten sonra ayrýlýrken, mutlaka helallaþmak lazým, buyurdu.

- Niçin efendim? dediler.
- Kul hakký geçtiyse ondan kurtulmak için, buyurdu.