Ýslam âlimlerinin en büyüklerinden Muhammed Bâkibillah “kuddise sirruh” hazretlerine, bir gün bazý gençler;
- Efendim, kadere inanmak ve kanaat etmek, çalýþmamak, fazla istememek midir? diye sordular.

Cevabýnda;
- Hayýr, öyle deðildir, buyurdu. Kader, insanlarýn ne yapacaðýný, Allahü teâlânýn önceden bilmesi demektir.

Þöyle devam etti:
- Allahü teâlâ, çalýþmayý emrediyor. Çalýþanlarý övüyor. Âyet-i kerimede mealen; (Cihad edenler, çalýþanlar, uðraþanlar, oturduðu yerde ibadet edip cihad etmeyenlerden daha üstün, daha kýymetlidirler) buyuruldu.

Ve ekledi:
- Resulullah efendimiz de “aleyhisselam”; (Çalýþýp kazananlarý Allahü teâlâ sever) buyuruyor.

Sordular:
- Bu konuda baþka hadis-i þerif var mý efendim?
- Elbette. Peygamberimiz “aleyhisselam”; (Ýki gün ayný derecede bulunan, her gün ilerlemeyen aldandý) buyuruyor.

Son olarak;
- Bir hadis-i þerifte de; (Ýþlerinizi yarýna býrakmayýnýz. Sonra yok olursunuz!) ve (Yabancý dil öðrenin. Düþmanýn þerrinden böylece kurtulursunuz!) buyuruluyor.

Baþýboþ deðiliz

Bir gün de sohbetinde;
- Kardeþlerim, Allahü teâlâ, kendisini tanýyalým diye, bize Peygamberler ve âlimler göndermiþ, buyurdu.

Ve ekledi:
- Yani baþý boþ deðiliz. Bir Sahibimiz, bir Yaratanýmýz var. Ve Onun bizlere emir ve yasaklarý var. Bütün mesele, bunlarý öðrenip ona göre yaþamak, bu hududun dýþýna taþmamaktýr.

- Ya taþarsak efendim? dediler.
- O zaman dünyada da zarar görürüz, ahirette de.