Evliyanýn en büyüklerinden Muhammed Bâkibillah “kuddise sirruh” hazretlerine, bir gün bazý gençler;
- Efendim, bazý Müslümanlar eshab-ý kiram hakkýnda kötü þeyler konuþuyor. Siz buna ne dersiniz? diye sordular.

Cevabýnda;
- Eshab-ý kirama dil uzatmak, Allahü teâlânýn Peygamberine dil uzatmak olur, buyurdu. Büyüklerimiz; (Eshab-ý kirama saygý göstermeyen, Allahü teâlânýn Resulüne iman etmemiþtir) buyuruyorlar.

Ve sebebini açýkladý:
- Çünkü onlarýn kötülenmesi, sahiplerinin, efendilerinin, yani Resulullahýn kötülenmesi olur. Böyle yanlýþ itikada düþmekten, Allahü teâlâya sýðýnýrýz!

Ve daha açýkladý:
- Kur’an-ý kerimi ve hadis-i þerifleri açýklayan, bize bildiren, Eshab-ý kiramdýr. Onlara dil uzatýlýnca, onlarýn getirdiði þey de, kýymetten düþer.

Ve ekledi:
- Ýslamiyet’i bizlere getiren, Eshab-ý kiram arasýndan belli kimseler deðildir. Bunda, herbirinin hizmeti, payý vardýr. Hepsi adalette, doðrulukta, öðretmekte müsavidir, eþittir.

Þöyle bitirdi:
- Eshab-ý kiramdan herhangi birine dil uzatýlýnca, din-i Ýslam kötülenmiþ, söðülmüþ olur. Allahü teâlâ, bu çirkin hale düþmekten hepimizi korusun!

Son nefesinden korkulur

Sohbetin sonunda;
- Efendim, bir Müslüman için en kötü hâl nedir? diye sordular.
Cevaben;
- Yanýna rahat gidilememesidir, buyurdu.

Ve açýkladý:
- Yani tanýdýklarý, o kimsenin yanýna serbest gidemiyor, korkarak, çekinerek gidiyorsa, bu, onun için felakettir, buyurdu.

- Neden efendim? dediler.
- Çünkü bir kimsenin yanýna rahat gidilemiyorsa, onun son nefesinden korkulur mâzallah.