Büyük Ýslam âlimlerinden Hâcegi Muhammed Emkenegi “kuddise sirruh” hazretleri, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, bu dünyada, üç þey için yaþamak isterim, buyurdu.

Merak ettiler:
- Onlar nelerdir efendim?
- Uzun gecelerde namaz kýlmak, uzun günlerde oruç tutmak ve salih kimselerin yanýnda oturmak için.

Ve þunu anlattý:
Büyük zatlardan biri nefsi ile çok mücahede eder, ona ceza verir, onunla uðraþýrdý.

Sevenleri;
- Nefsinize neden bu kadar eziyet ediyorsunuz efendim? dediler.
- Onu çok sevdiðim için, buyurdu.

Ve izah etti:
- Yani onu Cehennemde yanmaktan korumak için böyle yapýyorum.

- Kendinize bu kadar sýkýntý vermek çok deðil mi efendim?
- Az bile. Yarýn baþýmý dövüp, “Niçin yapmadým?” demektense, bugün bu kadar yapmak daha uygundur.

Nefs iyi iþlerden kaçar

Bir gün de nefsten sordular bu mübarek zata.

Cevap olarak;
- Nefs, yaratýlýþta iyi iþlerden kaçýcý, kötülüklere koþucudur, buyurdu. Hep tembellik etmek ve þehvetlerine kavuþmak ister.

Ve ekledi:
- Allahü teâlâ bizlere, nefslerimizi, bu huyundan vazgeçirmeyi, yanlýþ yoldan, doðru yola çevirmeyi emir buyuruyor.

Sordular:
- Bunu nasýl baþarabiliriz efendim?
- Bazen onu okþamamýz, bazen zorlamamýz, bazen söz ile, bazen de iþ ile, idare etmemiz lazýmdýr.

Ve daha açýkladý:
- Çünkü nefs öyle yaratýlmýþtýr ki, kendine iyi gelen þeylere koþar ve buna kavuþmakta iken rastlayacaðý güçlüklere sabreder. Nefsin, saadete kavuþmasýna mani olan en büyük perde, kendi gafleti ve cehaletidir.

Ve altýný çizdi:
- Gafletten uyandýrýlýr, saadetinin nelerde olduðu gösterilirse, kabul eder.