Büyük Ýslam âlimlerinden Seyyid Ahmed Mekki Efendi “rahmetullahi aleyh” hazretlerine, bir gün bazý gençler;
- Ýman nedir efendim? diye sordular.

Cevabýnda;
- Ýman, dinden olduðu sözbirliði ile bildirilmiþ olan þeylere, kalb ile inanmaya ve dil ile de imanýný söylemeye denir, buyurdu.

Sordular:
- Nelere iman edilmesi lazým efendim?
- Ýman edilecek þeyler, Allahü teâlânýn var olduðuna, bir olduðuna, kitaplarýna, sahifelere, Peygamberlere ve Meleklere imandýr.

Ve ilave etti:
- Ayrýca ahirette Haþra, Neþre, Cennette ebedi nimetlere, Cehennemde ebedi azablara, göklerin yarýlmasýna, yýldýzlarýn daðýlmasýna, arzýn parça parça olmasýna inanmaktýr.

- Baþka efendim?
- Beþ vakit namazýn farz olduðuna ve bu namazlarýn rekatlarýnýn adetlerine, malýn zekatýný vermek farz olduðuna ve Ramazan-ý þerif ayýnda her gün oruç tutmanýn ve gücü yetene, Mekke-i mükerreme þehrine gidip, hac etmenin farz olduðuna inanmak da lazýmdýr.

Þöyle devam etti:
- Þarap içmenin, domuz eti yemenin, haksýz yere adam öldürmenin ve anaya babaya karþý gelmenin ve hýrsýzlýk ve zina etmenin ve yetim malý yemenin ve faiz alýp vermenin ve kadýnlarýn açýk, çýplak gezmelerinin ve kumar oynamanýn haram olduklarýna iman lazýmdýr.

Büyük günah iþlenince…

Bir gün de sohbetinde;
- Kardeþlerim, imaný olan bir kimse, büyük bir günah iþlerse, imaný gitmez ve kâfir olmaz, buyurdu.

Ve ekledi:
- Günaha, yani harama helal diyenin imaný gider. Haram iþleyen fasýk olur.

Ve devam etti:
- Ben elbette müminim demeli, imanlý olduðunu söylemelidir. Müminim derken, inþaallah dememelidir ki, bundan, þüphe mânâsý çýkabilir.

Sordular:
- Son nefes için inþaallah denmez mi efendim?
- Evet, son nefes için denebilirse de, dememek daha iyidir.