Ýslam âlimlerinin en büyüklerinden Mahmud-u Ýncirfagnevi “kuddise sirruh” hazretlerine, bir gün bazý sevdikleri;
- Efendim, çalýþýp para kazanalým mý? diye sordular.

Cevabýnda;
- Elbette, buyurdu. Kendinin ve aile efradýnýn ihtiyaçlarýný karþýlamak için çalýþmak, farzdýr. Bunun için çalýþan sevab kazanýr.

Ve ekledi:
- Özürsüz terk edene azab yapýlacaktýr. Hadis-i þerifte; (Beþ vakit namazý kýldýktan sonra, çalýþýp helal kazanmak, her Müslümana farzdýr) buyuruldu.

Þöyle devam etti:
- Peygamberlerin hepsi, çalýþýp kazanmýþlardýr. Çalýþmayýp, camide oturarak, Allah’a tevekkül ediyorum diyene inanmayýnýz.

- Neden efendim? dediler.
- Çünkü çalýþmayý terk ettiði için, günah iþlemektedir. Salih deðil, fasýktýr.

Þöyle bitirdi:
- Hadis-i þerifte; (Eshabým için fakirlik saadettir. Ahýr zamandaki ümmetim için, zenginlik saadettir) buyuruldu.

Ýhlassýz amellerin akýbeti

Bir gün, sevdiði bir talebesiyle sohbet ediyordu ki;
- Evladým, buyurdu. Ýhlas çok mühimdir. Her ne yaparsan, Allah için yap mutlaka.

Genç talebe;
- Ýhlassýz amellerin akýbeti nedir efendim? diye sordu.
- Sahte para ile çarþýya gitsen, o para ile bir þey satýn alabilir misin evladým?

- Tabii ki alamam efendim.
- Ýþte ihlassýz ameller de böyledir, buyurdu. Geçmez o gün. Eski paçavra gibi sahibinin suratýna çarpýlýr ve “Sen bu ameli kim için yaptýnsa, karþýlýðýný git ondan iste”, denir. Tabii eli boþ kalýr o kiþinin.