Ýslam âlimlerinden Seyyid Ahmed Mekki Efendi “rahmetullahi aleyh” hazretleri, bir sohbetinde;
- Dünyadaki bütün insanlar mesut olmak ister, buyurdu. Fakat mesut olan pek azdýr.

Sordular:
- Neden böyledir efendim?
- Çünkü saadetin ne olduðu bilinmiyor. Asýl iþ, saadetin ne olduðunu bilmektedir.

- Saadet nedir efendim?
- Saadet, yalnýz dünya saadetinden ibaret deðildir. Aksine, asýl saadet ahiret saadetini elde etmektir.

- O nasýl elde edilir efendim?

- Ahiret saadeti için, Allahü teâlânýn emirlerine itaat etmek lazýmdýr. Allahü teâlânýn emirleri arasýnda, öldükten sonra tekrar dirilmeye, yani ahirete inanmak da vardýr. Cenâb-ý Hak, ahiretin sonsuz olduðunu bize bildiriyor. Dünya hayatý ise, sayýlý günlerden ibarettir.

- Yani saadet iki baþlýdýr, öyle mi efendim?

- Evet. Biri ahiret saadeti, öteki dünya saadeti. Bu ikisinden hangisi daha önemlidir? dersek, bunu, akýl sahibi insanlar kolaylýkla anlayabilir. Aklýmýz ve izanýmýz, ahiret hayatýnýn, dünya hayatý ile mukayese edilemeyecek kadar önemli olduðunu bize gösteriyor.

- Ama insanlar dünya için daha çok gayret gösteriyorlar efendim.
- Evet. Ama bunun akýbetinin ne kadar acý ve korkunç olduðunu acaba biliyorlar mý? Ýnanýyorlar mý? Ýnanmýyorlarsa, kurtuluþ ümidi yok demektir ve böylelerin yeri sonsuz olarak Cehennemde yanmaktýr.

- Ýnanýyorlarsa efendim?
- Ýnanýyorlarsa, o zaman Allahü teâlânýn emirlerini yapmamak nasýl bir gaflet ve nasýl bir dalalettir? Cenâb-ý Hak, hepimize akýl ve insaf versin.


Kendinden tiksin

Bir gün de þöyle sordular:
- Allahü teâlânýn bir kulunu sevdiðinin alameti nedir efendim?

Buyurdu ki:
- Bir insan Allahü teâlâyý ve Onun dostlarýný sever, buna mukabil kendi nefsinden soðuyup tiksinmeye ve nefret etmeye baþlarsa, iþte bu hâl, Allahü teâlânýn o kulu sevdiðinin iþaretidir.