Ýslam âlimlerinin en büyüklerinden Mahmud-u Ýncirfagnevi “rahmetullahi aleyh” hazretleri, bir sohbetinde;
- Kardeþlerim, en hassas olacaðýmýz nokta, ölüm ve sonrasý içindir, buyurdu. Çünkü orada üçüncü bir yer yoktur. Ya Cennet var, ya da Cehennem.

Sordular:
- O halde ne yapmalýyýz efendim?
- Ölüm ve sonrasýna hazýrlanalým.

- Nasýl hazýrlanalým efendim?
- Önce itikadýmýzý düzeltelim. Ehl-i sünnet üzere imaný olan bir Müslüman, ahirette kurtulacaktýr. Sonra farzlarý yapýp, haramlardan kaçýnalým. Bir þey daha var.

- O nedir efendim? dediler.
- Amellerimizi ihlas ile yapalým. Ýhlas, Allah emrettiði için, O beðensin diye yapmaktýr, kullar beðensin diye deðil.

Hak söze Peki deyin!

Bir gün de sohbetinde;
- Kardeþlerim, hak söze Peki demek çok mühimdir, buyurdu. Ehl-i sünnet âlimlerinin sözlerine hemen inanmak lazýmdýr.

Ve ekledi:
- Bu Peki demenin tasavvuftaki tarifi, teneþir tahtasýndaki ölü gibi olmaktýr. Çevrilince döner, býrakýlýnca durur. Hiç bir itiraz ve müdahalesi yoktur. Tam teslim olmuþtur.

Ve misal gösterdi:
- Yeryüzünde gerçek anlamda Peki diyen Ebu Bekr-i Sýddîk hazretleridir.

Sonra þunu anlattý:
Miraca inanmayan Mekkeli müþrikler, O akýllý adamdýr diye gidip, kapýsýný çalarak;
- “Senin efendin, bir gecede Kudüs’e gidip geldiðini söylüyor” dediler.

O, hiç tereddüt etmeden;
- Eðer o söylediyse, doðrudur, deyip, kapýyý kapattý. Hiç aklýna, ilmine danýþmadý. Bir an tereddüt etmeden Peki dedi. Ýþte gerçek Peki budur ve bu teslimiyeti ile sýddîklýk makamýna yükselmiþtir.

Ve özetledi:
- Onun için Peki derken, gerçek anlamýný düþünmeli, öyle Peki demelidir. Peki kelimesinin deðeri, söyleyenin ihlasý kadardýr.