Mazhar-ý Can-ý Canan hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” her duasý kabul olurdu.

Bir gün, huzuruna dostlarýndan biri gelip;
- Efendim, dua edin de Hak teâlâ bana bir oðul versin, diye yalvardý.

Mazhar-ý Can-ý Canan hazretleri çok severdi bu kimseyi.

O da buna güvenerek, kaftanýna yapýþýp;
- Vallahi bana bu konuda bir müjde vermedikçe eteðini býrakmam, deyiverdi.

Büyük Veli kapadý gözlerini.
Bir müddet murakabaya daldý.

Sonra baþýný kaldýrýp verdi müjdeyi.
- Üzülme, Hak teâlâ sana bir erkek evlat verecek yakýnda.

Aradan bir sene geçti.
Bir erkek çocuðu oldu adamcaðýzýn.

Sevinçten uçuyordu.

Ýnanmayan da vardý

Mazhar-ý Can-ý Canan hazretleri “rahmetullahi aleyh”, zaman zaman talebesine bazý müjdeler verirdi.

Ancak inanmayanlar da vardý etrafýnda.
Bunlar yine yalanladýlar bu büyük Veli’yi.

- O söylediðin imkânsýz, dediler.

Bir gün o kimselerin de bulunduðu bir yerde;
- Ýçinizde bana inanmayan varsa, önceki Velilerden “rahmetullahi aleyhim” bir hakem seçelim. Bizim sözlerimizi o doðrulasýn, buyurdu.

En büyük hakem

Onlar hemen;
- En büyük hakem Resulullahtýr “aleyhisselam”, dediler. O tasdik ederse, biz de inanýrýz.

Büyük Veli;
- Pekâlâ, buyurdu.

Bir Fatiha-i þerife okuyup, gönderdi Peygamber-i ziþânýn “aleyhisselam” mübarek ruhuna.

O anda fevkalade bir þey oldu.
Resulullah efendimiz “aleyhisselam” göründü oradakilere.

Ve kendi sesleriyle;
- Evet, Mazhar’ýn müjdeleri doðrudur! buyurdu.

Eh, bahaneleri kalmamýþtý.
Gözleriyle görmüþ, kulaklarýyla iþitmiþlerdi zira.

Çok mahcup oldu hepsi de.
Ellerini öpüp, talebesi olmakla þereflendiler.