Ali Ramiteni “kuddise sirruh” hazretleri, Ýslam âlimlerinin en büyüklerindendir.
Dokumacýlýkla iþtigal ederdi.

Bir gün, hanesinde hiç yiyecek kalmamýþtý.
Misafir gelse, ikram edecek bir þey yoktu evinde.

Nitekim de misafiri geldi o gün.
Ne ikram edeyim diye kara kara düþünürken talebeden biri vakýf oldu bu hale.

Hemen bir pilicin içini pirinçle doldurdu.
Güzelce piþirdi ve götürüp takdim etti hocasýna.

Hocasý çok memnun olmuþtu.
O akþam ikram etti onu misafirine.

Dile benden ne dilersen

Sonra o talebeyi huzuruna çaðýrýp;
- Evladým, akþamki ikramýn çok makbule geçti, buyurdu. Bir muradýn varsa, söyle. Þimdi hacet kapýsý açýktýr.

Talebenin bir tek dileði vardý.
Hemen arzetti kendisine:
- Benim bir tek arzum var efendim.

- Söyle oðlum, nedir o?
- Sizin gibi olmak hocam.

Büyük Veli þaþýrdý:
- Ýyi de evladým bu, çok aðýr bir iþ. Bu sýkleti çekmeye senin gücün yetmez. Altýnda ezilirsin. Sana tavsiyem, baþka þey iste.

Baþka muradým yoktur

Ancak genç ýsrar etti.
- Bundan baþka muradým yoktur hocam.

Hocasý çaresizdi.
Mecburen Peki âlâ buyurdu.

Ve oracýkta kuvvetli bir teveccüh etti kendisine.
Allah’ýn izniyle muradý oldu gencin.
Bir anda hocasýnýn derecesine yükseliverdi.

Ama geçmiþti kendinden.
Gerçekten de o sýkletin altýnda ezilmiþti.

Nitekim o günden sonra kýrk gün yaþýyabildi ancak.
Kýrkýncý gün, Allah deyip teslim etti ruhunu.

Velhasýl genç bir anda yükselmiþ, hocasý gibi aziz olmuþtu.
Bunun içindir ki büyüklerimiz Azizan dediler bu zata.