Seyyid Nur Bedevani “rahmetullahi aleyh”, Hindistan’ýn Bedevan þehrinde dünyaya geldi.

Delhi þehrinde ayrýldý dünyadan.

Seyfeddin-i Faruki hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” sohbetlerinde yetiþip bir kâmil-i mükemmil oldu.

Devamlý surette Resulullahýn “aleyhisselam” hayatýný okur, her iþ ve ibadetini ona göre yapardý.

Bir gün, sað ayakla girmiþti helaya.
Dalgýnlýðýna gelmiþti.

Ama bu sebeple tasavvufi halleri baðlandý birden.
Ýlerlemesi durdu.

Buna o kadar piþmanlýk duydu ki, o gün devamlý aðlayarak tövbe etti.
Gözyaþlarýyla yalvardý Rabbine.

Ve Allah’ýn merhametiyle önceki hallerine kavuþtu yine.

Dünya düþkünleriyle görüþmez, her günkü yiyeceðini helalinden seçerdi.
O kadar çok ibadet yapardý ki, çok ayakta durmaktan, beli bükülmüþtü.

Ne bulursa onu yerdi

Bir gün sevdiklerine;
- Otuz yýldýr, herhangi bir yemeði kalbimden geçirmedim ve onu piþirttirip yemeyi düþünmedim, buyurmuþtu.

Ne zaman acýksaydý, gönlünün istediðini deðil, yanýnda bulunaný yerdi.
Günde, sadece bir defa.
O da helal olmalýydý muhakkak.

Bir yemek þüpheliyse, elini sürmezdi o yemeðe.

Bir gün, zenginin biri yemek ikram etmiþti bu zat ile talebelerine.
Ancak bir bahane ile yemedi.
Talebeler de yemediler.

Zengin adam;
- Efendim, yemeðimiz helaldi, acaba niçin yemezsiniz? diye sordu.

Cevabýnda;
- Yemekte zulmet vardý, onun için yemedim, buyurdu.

Talebeler gizlice araþtýrýp, yemeðin malzemesinin hep helalden olduðunu gördüler.

Gelip hocalarýna söylediklerinde;
- Evet, malzeme helaldi. Ama niyeti bozuktu, buyurdu. Halis niyetle deðil, riya ve gösteriþ için yapmýþtý bu ikramý.