Seyfeddin-i Faruki “rahmetullahi aleyh”, Ýmam-ý Rabbani hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” torunudur.

Serhend þehrinde doðup, orada vefat etti.
Zamanýn sultanýný dini yönden terbiye için, emirle Delhi’ye gitti bir gün.
Tam þehre girecekti ki, kapýnýn iki yanýnda puta benzer heykeller görüp durdu.

Yanýndakiler de durdular.

Onlara dönüp;
- Gidip sultana haber veriniz. Bu heykeller buradan kalkmadýkça bu þehre girmeyiz, buyurdu.

Zamanýn sultaný Alemgir Han idi.
Bunu, emir telakki edip, derhal tâlimat verdi ilgililere.

Ve anýnda kaldýrttý o putlarý oradan.
Ve Ona talebe olup, çok saygý ve hürmet gösterdi kendisine.
Yetki ve selahiyet verdi dini sahada.

Hindistan’da yayýlmýþ ne kadar bid’at varsa, Onun bereketiyle ortadan kalktý tamamen.
Unutulmuþ sünnetler çýkarýldý ortaya.

Velhasýl Ýslamiyet bu yerde, yeniden ihya oldu.
Devlet adamlarý, kumandanlar, vezirler, Onun sohbetleriyle hidayete kavuþtular.

Ona, öyle saygýlý davranýrlardý ki, O otur demedikçe oturmaz, ayakta beklerlerdi.

Sohbetinde, binlerce fasýk, facir ve kâfir hidayete kavuþtu.

Þehzade zor girdi

Sohbetleri öyle kalabalýk olurdu ki, içeri girmek kolay olmazdý izdihamdan.

Hatta bir gün, Sultanýn oðlu, þehzade A’zam babasýnýn emriyle bu zatýn sohbetine geldi bir gün.

Ancak hemen giremedi.
Zira kapýda büyük izdiham vardý o geldiðinde.

Kalabalýk içinden zor sýyrýlarak, güçlükle içeri girebildi ve þereflendi bu zatýn sohbetiyle.

Hatta öyle oldu ki, baþýndan sarýðý düþtü.
Kaftaný çýkacak gibi oldu arkasýndan.

Akþam eve gelince, yaþadýklarýný anlattý sultan babasýna.

Sultan, üzüleceðine çok sevinip;
- Allahü teâlâya þükürler olsun, dedi. Bize öyle büyük bir Veli nasib etti ki, biz bile zor girebiliyoruz huzuruna.