Emir Hüsrev Dehlevi “rahmetullahi aleyh”, Hindistan’da yetiþen büyük âlim ve Velilerdendir.
Çocukken bile dinine çok baðlýydý.

Babasý, elinden tutup büyük Velilerden Hace Nizameddin “rahmetullahi aleyh” hazretlerine götürdü onu bir gün.

Tam dergahýn önüne gelince;
- Babacýðým, siz girin, dedi.

Kendisi girmedi.
Babasý içeri girince, yanýk çocuk sesiyle þu beytleri okudu kapý önünde.

Âþýk Hüsrev, þu an kapýnýzdadýr.
Ýçeri girmeye izin var mýdýr?

Ýzniniz olursa, girer içeri.
Yoksa aðlayarak dönecek geri.

Nizameddin Evliya hazretleri içerden duydu bu sesleri.

Hizmetçisine;
- Kapýdaki âþýðý içeri al! buyurdu.

Koþup kapýyý açtý hizmetçi.
Emir Hüsrev, edeble içeri girdi.

Büyük Veli’nin elini öpüp oturdu huzurunda.
O gün girdiði kapýdan, seneler sonra evliya olarak çýktý.

Ýman nasýl gider?

Bir gün bazý gençler;
- Efendim, hangi hallerde iman gider? diye sordular.

Cevabýnda;
- Bir kimse dinimizin emir ve yasaklardan birini bile hafife alýr, uymadýðýna üzülmez, hatta bu haliyle öðünürse, Peygambere “aleyhisselam” inanmamýþ olur ve imaný gider, buyurdu.

- Ya üzülürse efendim? dediler.
- Üzülürse, yani bunun için Allahü teâlâya karþý mahcup ve boynu bükük olur, kalbi sýzlarsa, imanýnýn kuvvetli olduðu anlaþýlýr.

- Yani amel ve ibadetlerdeki bozukluk, insaný dinden çýkarmaz mý hocam?
- Hayýr. Günah iþlemekle iman gitmez, fakat o iþin günah olduðuna inanmayarak yapar, veya inanýp da ehemmiyet vermeyerek, aldýrmayarak yapar ve günah iþlediðine hiç üzülmez, umursamaz, azabýndan da korkmazsa, o zaman imaný gider.