Mazhar-ý Can-ý Canan “rahmetullahi aleyh”, büyük âlim ve Veli idi.
Yediði lokmalarda, çok titiz davranýr, þüpheli bir yemeði yemezdi asla.

Bir gün nasýl olduysa Allah’tan gafil birinin ekmeðini verdiler kendisine.
Aldý ve yedi bilmeyerek.

Ama hemen fark etti gerçeði.
Zira kalbinin karardýðýný hissetti o anda.

O gafil kimsenin zulmeti basmýþtý kendisini.
Piþman olup çok istiðfar etti.

Yalvardý Allah’a.
Ve kurtuldu o lokmanýn zulmetinden.

Bu hususta sevdiklerine;
- Kulun yediði yemek, ona faydalý olmalýdýr, buyurdu. Yemenin de bir adabý vardýr. Þöyle ki, önce helalinden yemelidir.

- Sonra hocam? dediler.
- Acýkýnca yemeye oturmalý, doymadan kalkmalýdýr sofradan, buyurdu.

Ve ekledi:
- Böyle yemek, hiç yememekten daha faydalýdýr insana.

Çok sýkýntým var

Bir gün de biri gelip;
- Efendim, çok sýkýntýlarým var. Ne yapayým? diye sordu bu zata.

Cevaben;
- Sýkýntýn varsa, çok istiðfar oku! buyurdu.
Okuyup, bütün sýkýntýlarýndan kurtuldu adam.

Baþka gün, bir genç geldi huzuruna.
- Hocam, iþlerimde muvaffak olamýyorum.
- Tövbe et evladým!

Tövbe edip, muvaffak oldu her iþinde.

Bir gün de biri gelip rica etti:
- Dua edin, çocuðumuz olsun efendim.

Cevap aynýydý:
- Ýstiðfara devam et!

Adam denileni yaptý.
Her sene çocuklarý oldu.