Ahmed Namýki Cami “kuddise sirruh” hazretleri, bir gün evden çýkýyordu ki, kalbine; “Gitme, dertli bir Müslüman sana geliyor. Gelip seni evde bulamazsa, üzülür” diye ilham olundu.

Ve bir müddet sonra geldi misafirleri.
Anne, baba ve çocuklarý.

Adamcaðýz;
- Efendim, biz filan yerden geliyoruz, dedi. Bir derdimiz var da onu size arz edecektik.

- Hayýrdýr, nedir derdiniz?
- Efendim, Allah bize çok mal mülk verdi. Çok þükür bir de erkek evlat verdi ama doðuþtan a’madýr çocuðumuz.

- Doktora gösterdiniz mi?
- Çok gösterdik, ama çare bulamadýlar. Mecburen size geldik efendim. Bir dua etseniz de açýlsa gözleri evladýmýzýn.

Ahmed Namýki hazretleri “rahmetullahi aleyh”;
- Çok isterdim, ama buna gücüm yetmez, buyurdu.

Ve ekledi:
- Zira ölüleri diriltmek ve a’ma gözleri açmak, Ýsa Nebi’ye ait bir mucizedir. Ahmed kim oluyor ki, Onun duasýný almak için uzaklardan buralara geldiniz?

Böyle buyurunca adam mahzun oldu.
Kýrýldý ümidi.

Allah’ýn izniyle açýlýn!

O üzülünce, büyük Veli;
- Yaklaþtýrýn bir bakayým, buyurdu.

Sevinerek verdiler kucaktaki çocuðu bu Allah dostuna.

Büyük Veli, iki baþ parmaðýný çocuðun gözlerine sürüp;
- Allah’ýn izni ile açýlýn! buyurdu.

O anda açýldý gözleri çocuðun.

Babasý çok sevinip;
- Efendim! Þu anda dünyalar benim oldu sanki. Fakat merak ettim. Önce bu iþe gücüm yetmez dediniz. Sonra dua ettiniz. Hikmeti neydi acaba?

Buyurdu ki:
- Evet, önce öyle dedim. Ancak ben öyle deyince Hak teâlâ kalbime; “Ey Ahmed! Ölüleri Ýsa mý diriltmiþti? Körleri, dilsizleri, o mu iyi etmiþti? Bütün bunlarý elbette biz yapmýþ, Onu da sebep kýlmýþtýk” diye ilham etti.

Sonra da; “Bu çocuðun þifasý için de seni sebep kýldýk. Sen dua et, þifasýný biz veririz” diye ilham eyledi. Onun için dua ettim.

Anne baba, çocuklarýný alýp sevinçle ayrýldýlar.