Seyyid Emir Külal “rahmetullahi aleyh”, bir gün talebeleriyle birlikte kabir ziyaretine gidiyordu ki, yolda, koca bir aslan çýktý karþýlarýna.

Talebeler korkup yana çekildiler.
Ancak Emir Külal hiç korkmadý.

Talebeye dönüp;
- Korkmayýn, o bize bir þey yapmaz, buyurdu.

Sonra yaklaþýp, tuttu yelesini hayvanýn.
Aslan baþýný yere koyup, çýkarmadý sesini.

Hatta hürmet gösterir gibi hareketler yaptý ve ayrýlýp gitti hemen.

Talebeler, bu hale taaccüb edip;
- Efendim, bu nasýl iþ? dediler.

- Hangi iþ?
- Aslan, sizi görünce, adeta mahcub oldu, utandý. Bir vahþi hayvanken, çekindi sizden. Hatta korktu sanki.

Buyurdu ki:
- Kim Allah’tan korkarsa, Onun mahluklarý da Ondan korkar. Aksine kim Allah’tan korkmazsa, Onun mahluklarýna karþý korkak olur.

Feyzin kaynaðý nedir?

Bir gün de, genç bir akrabasý bu zata gelip;
- Evliyadan feyz almak için ne yapmak lazýmdýr efendim? diye sordu.

Cevabýnda;
- Ýsimlerini anmak kâfidir, buyurdu.
- Kimlerin isimlerini?

- Evliya zatlarýn.
- Hiçbir þey anlamadým hocam.

- Bak evladým, Allahü teâlâ, bu dünyada her þeyi bir sebeple yaratýyor, öyle deðil mi?
- Evet efendim.

- Mesela açlýðýmýzý gidermek için ekmek, sesleri duyabilmek için hava, etrafýmýzý görebilmek için de ýþýk lazým, deðil mi?
- Öyle hocam.

- Ýþte Evliyadan feyz alabilmek için de o büyük zatlarýn isimlerini anmak lazým. Ama sevgi ve hürmetle tabii. Hadis-i þerifte mealen; “Evliyanýn anýldýðý yere rahmet yaðar” buyuruldu. Þimdi anladýn mý?
- Anladým hocam.