Behaeddin-i Buhari “kuddise sirruh” hazretleri zamanýnda bir Müslüman bu büyük Veli’nin ismini duydu birilerinden.

Bu zat için;
- Allah dostu bir Veli’dir. Kerametleri var, dediler.

Merak edip görmek istedi.

Ve bir gün huzuruna gidip;
- Efendim! Sizi duydum, ama ziyarete gelmekte geciktim, kusuruma bakmayýn, dedi.

Mübarek zat, þaka ile;
- Ama biz öyle kolay özür kabul etmeyiz, buyurdu. Altýn vermen lazým

Adam þaþýrdý.
Zira anlamamýþtý þaka oluðunu.

- Benim altýným yok ki, dedi.
- Evinde sakladýðýn kýrk altýn var ya, o altýnlarý getirirsen, özrünü kabul edebilirim.

Ýster istemez getirdi

Adamcaðýz ister istemez;
- Peki, dedi.

Ve döndü memleketine.
Gerçekten de ziraat yapmak için evinde sakladýðý kýrk altýný vardý.

Onlarý alýp acele geldi huzura.
Ve takdim etti altýnlarý.

Büyük Veli, o kýrk altýn içinden, bir tane aldý.

Gerisini kendisine iade ederek;
- Bunlarla yine ziraat yaparsýn, buyurdu.

Sonra, o bir altýný gösterip;
- Bu sana, haramdan gelmiþ, buyurdu. Haramda bereket olmaz.

Ertesi gün, dostlarý sordular o kimseye:
- Sahi o altýný nereden almýþtýn?
- Vaktiyle kumardan kazanmýþtým, dedi.

Veren insan sevilir

Bir gün de biri bu zata:
- Efendim, insanlar tarafýndan sevilmemenin sebebi nedir? diye sordu.

Cevabýnda;
- Bir kimsenin gönlünde dünya sevgisi varsa, onu kimse sevmez, buyurdu. Eðer yoksa, herkes sever.

Ve ekledi:
- Baþkalarýnýn eline, avcuna bakanýn itibarý olmaz. Veren sevilir, isteyen sevilmez. Ölçü budur.