Ahmed Yesevi “rahmetullahi aleyh” zamanýnda Mervezi adýnda meþhur bir müderris vardý ki, bu büyük Veli’yi sevmiyor, hatta kalbinde düþmanlýk besliyordu bu Allah dostuna.

Çünkü iftiracýlara aldanarak kötü bellemiþti kendisini.
Hatta insanlarýn dinini ifsat ediyor diye inandýðýndan, Ona diþ biliyor, haddini bildirmek için fýrsat kolluyordu.

Ve verdi kararýný.
Kendisine inanmýþ ilim ehli dörtyüz kiþiyle gidip imtihan ederek haddini bildirecekti güya.

Bunun için Ýslamiyet’ten üçbin mesele seçtiler ki, kendilerince en zor meselelerdi bunlar.

Onlarý defterine yazmýþ, ayrýca da ezberlemiþti.
Ve bir sabah gelip girdiler dergaha.

Maðrur Mervezi, henüz hâl ve hatýr sormadan, büyük bir hýþýmla;
- Ýnsanlarýn dinini ifsad eden sen misin? diye çýkýþtý bu büyük Veli’ye.

Ahmed Yesevi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, yumuþak bir sesle;
- Efendim, uzak yoldan geldiniz. Hele þöyle oturup dinlenin. Görüþecek bir mesele varsa sonra görüþürüz, buyurdu.

Tek kelime konuþamýyordu

Bu cevap karþýsýnda, çok mahcub oldu.
Ama vazgeçmedi imtihan etmekten.

Ertesi gün dergaha gelip, çýktý Ahmed-i Yesevi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” vaaz kürsüsüne.

Hazýrladýðý sualleri sorup, güya zor durumda býrakacaktý bu büyük zatý.

Fakat o da ne?
Bir tek kelime bile konuþamýyordu.

Çünkü tamamen silinmiþti zihnindeki bilgiler.
Soracaðý suallerden birini bile hatýrlayamýyordu.

Defterini çýkardý hemen.
Oradan bakýp hatýrlayacaktý güya.

Fakat defterdeki yazýlar da silinmiþti tamamen.
Bomboþtu sayfalar.

O zaman anladý hata ettiðini.
Büyüklüðünü kabul edip, en halis talebesi oldu.

Beþ sene sonra irþad için mutlak icazet aldý kendisinden.