Ýmam-ý Buhari “rahmetullahi aleyh” hazretlerinin ilminin üstünlüðü ve dininin bütünlüðü her yere yayýlýnca, insanlar her taraftan yanýna üþüþmeye baþladý.

Ancak bazý kimseler haset ettiler Ona.
Hakkýnda dedikodu çýkardýlar.

O da buna çok üzülüp, Niþabur’dan Buhara’ya göç etti.
Ýnsanlar, akýn akýn gelip ziyaret etiler kendisini.

Oranýn valisi bunu haber alýnca bir haberci gönderip;
- Git söyle, yanýma gelsin! diye emir verdi.

O görevli de gelip;
- Valimiz sizi huzuruna çaðýrýyor, dedi. Zira ilmi, bizzat sizin aðzýnýzdan dinlemek istiyor. Çocuklarýna da ders vermenizi istiyor ayrýca.

Ýlmi zelil edemem

Büyük Ýmam biraz düþünüp;
- Benim Ona gitmem uygun olmaz, buyurdu. Zira ben kalkýp valinin ayaðýna gidersem ilmi zelil ederim. Ýlim almak isteyen, ilmin yanýna gelir. Âlim onun ayaðýna gitmez.

Ve ekledi:
- Çocuklarý da ders için buraya gelmeliler. Zira vaktimi onlara tahsis edersem, diðer talebelere haksýzlýk olur.

Haberci dönüp, valiye arzetti durumu.
Ancak bu cevap, nefsine aðýr geldi valinin.

Gururuna dokundu bu sözler.

Bundaki inceliði anlayamayýp öfkelendi ve;
- Öyleyse terk etsin bu memleketi! diye kükredi.

Yâ Rabbi, ruhumu al!

Hazret-i Ýmam, çok üzüldüyse de bir þey demedi.
Allahü teâlâya havale etti onu.

Bir ay geçmemiþti ki, o vali yolsuzluk yapýp, alýndý görevinden.
Ceza olarak bir merkebe bindirilip sokak sokak gezdirildi þehirde.

Ýnsanlar yüzüne tükürdüler.
Çoluk çocuk bile hakaret etti kendisine.

Ve onun bu halinden, ibret aldý insanlar.
Hazret-i Ýmam ise oradan çýkýp Semerkant’a gidiyordu ki, orada da hakkýnda dedikodu yapýldýðýný iþitti yolda.

Bu insanlarýn halinden çok üzülüp, daraldý temiz ruhu.

Bir gece, teheccüd namazýnýn secdesinde,
- Yâ Rabbi ruhumu al, diye yalvardý.

O gece ayrýldý dünyadan.