Behaeddin-i Buhari hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” gençten bir talebesi vardý ki, bu zatý çok seviyordu.

Bu büyük Veli, bir gün bu talebeye;
- Evladým, her zaman beni yad et, hatýrýndan hiç çýkarma, buyurmuþtu.

O talebe þöyle anlatýyor:
Hocamýn bu emri mucibinde Onu unutmamaya çalýþýrdým.

Bir sene, babamla Hac yoluna çýkmýþ ve nihayet Hirat’a ulaþmýþtýk.
Oranýn meraklý yerlerini gezerken bir an için unuttum hocamý.

Unutmamla birlikte, bendeki bütün güzel haller ve manevi hasletlerim gitti benden.

Sanki feyz kesilmiþti.
Ve sanki geri alýnmýþtý verilen nimetler.

Ne aþk kaldý, ne sevgi

Kendimi, kupkuru bir odun gibi hissettim.
Ne aþk kalmýþtý kalbimde, ne de bir sevgi.

Babam bunun farkýna varýp;
- Ýstersen seni baþka bir Veli’ye götüreyim, dedi.
- Hayýr, olmaz dedim. Bu hâl, benim bir kabahatimden oldu.

- Ne kabahati oðlum?
- Ben hocamdan gafil oldum. Bu yüzden bunlar oldu.

Haccýmýzý yapýp dönünce hocamýn huzuruna vardým.

Beni görür görmez;
- Ey oðlum! Hirat'ta, beni biraz unuttun. O anki gafletine üzülme. Çünkü biz kasýtsýz yapýlan kusurlarý görmeyiz, buyurdu. Ama dostu unutmak, dostluða sýðar mý evladým? Hiç seven, sevdiðini unutur mu?

Ve ilave etti:
- O Veli’ye gitseydin, hiç faydasý olmazdý. Çünkü sen, bu menbadan feyz alýyorsun. Benim talebelerim, sanki benim oðlumdur. Baþkasýnýn, onlara tasarruf haddi yoktur.

Altmýþ yaþýný dolduran

Bir gün de, sevdiklerinden biri;
- Hocam, ben þehit olmayý çok istiyorum, dedi. Acaba nasib olur mu?

Cevaben;
- Üzülme, buyurdu. Namazýný kýlan ve altmýþ yaþýný geçen bir Müslüman, þehit olarak ölür.

- Ya hanýmlar efendim?
- Hanýmlar için yaþ haddi yoktur. Namazýný kýlar, tesettür eder, iffetini korursa, hangi yaþta ölürse ölsün, þehittir.