Seyyid Behaeddin-i Buhari hazretlerinin hocasý olan Seyyid Emir Külal hazretlerinin “rahmetullahi aleyh”, Emir Burhaneddin adýnda bir oðlu vardý.

Bu zat þöyle anlatýyor:
Bir gün, Behaeddin-i Buhari hazretleri “rahmetullahi aleyh” bizim eve teþrif etmiþti.

Baþ baþa sohbet ediyorduk.
Mevlana Arif diye bir arkadaþýmdan bahsettim kendilerine.
Çoktandýr görmediðimi arzettim.

Bana bakýp;
- Onu görmeyi çok mu istiyorsun? buyurdu.
- Evet, çok istiyorum, dedim.

Ancak uzak bir diyarda yaþýyor, buraya gelmesi için uzun zaman gerekiyordu.

Üzülme, biraz bekle

Beni üzüntülü görünce;
- Bunun için üzülme, biraz bekle, buyurdu.

Sonra kalkýp bahçeye çýktý ve;
- Ey Mevlana Arif, acele Buhara'ya gel! diye seslendi.

Sonra yanýma gelip;
- Sesimi iþitti, inþallah yarýn gelir, buyurdu.

Ertesi gün sabah erkenden çýkýp geldi hakikaten.

Kalkýp sarýldým kendisine.
- Nasýl böyle çabuk gelebildin? diye sordum.

Dedi ki:
- Dün, bu saatlerde evimde oturuyordum ki bir ara Hace hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” sesini duydum. Ýsmimle çaðýrarak, Buhara'ya gel! diyordu bana. Ben de bu sabah yola çýktým. Bir anda burada buldum kendimi.

Ama bir þartla

Bir gün de sevdiði bir gence;
- Emr-i maruf yapan bir kiþi, bu vazifede Peygamberlere “aleyhimüsselam” ortak olmuþ olur, buyurdu. Ama bir þartla.

Delikanlý merak etti:
- O þart nedir hocam?
- Ýhlasla yapmalýdýr bu iþi. Yani sýrf Allah için. Dünyalýk bir menfaat için olursa, hiç kýymeti yoktur.

Ve ekledi:
- Sabahlarý bu niyetle evinden çýkan bir Müslümana, melekler gýbta eder evladým.

- Emr-i maruf yapacaðý için mi efendim?
- Evet yavrum. Melekler gelir, o mücahidin ayaklarý altýna gererler kanatlarýný. O mücahit, kanadýmýza bassýn da þereflenelim derler.