Behaeddin-i Buhari hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” bir talebesi þöyle anlatýyor:

Nesef’te, biriyle münakaþa etmiþ ve bu yüzden kalbini incitmiþtim o Müslümanýn.

Ayrýca özür de dilememiþtim.
Oradan ayrýlýp hocamýn huzura girdim.

Fakat o da ne?
Hocam yüzüme bakmýyor, hiç iltifat etmiyordu.

Sebebini anlayamadým.
Araya sevdiði talebeden bazýsýný koydum.
Fayda etmedi.

Çok üzülüyordum.

Bir hatam olduysa…

Sonunda dayanamayýp;
- Hocam, farkýnda olmadan bir hatam olduysa özür dilerim, dedim.

Bana doðru bakýp;
- Nesef'te, bir Müslümanla münakaþa edip, kaba sözler söyledin, buyurdu. Üstelik özür de dilemedin, deðil mi?

Baþýmý önüme eðdim.
- Evet efendim.

- Bir mümini incitmenin, Kâbe’yi yýkmaktan daha büyük günah olduðunu bilmiyor musun oðlum? Ondan özür dileyip, helallýk almadýkça, bizim sohbetimize gelme sakýn.

- Peki efendim, dedim. Derhal gidip özür dileyeceðim.

Ve süratle gidip buldum o kimseyi.
Özür dileyip helallýk aldým.

Bunu hocama haber verince affettiler beni.
Ondan sonra sohbetlerine dahil olabildim.

Hesabýný vereceksin

Bu zat, bir gün, içki içen bir genç gördü sokakta.
Acýyýp yanýna çaðýrdý onu.

Genç adam koþarak geldi huzuruna ve
- Buyur baba! dedi hürmetle.

- Evladým, Allahü teâlâ hadis-i kudside mealen; “Hangi ameli yaparsan yap, bir gün hesabýný vereceksin” buyuruyor, dedi.

Delikanlý kýzardý, bozardý.
Ve bir âh deyip yýkýldý yere.

Ayýldýðýnda nefret ediyordu içkiden.
O günden sonra bir daha koymadý aðzýna.