Behaeddin-i Buhari “kuddise sirruh” hazretleri birkaç talebesiyle bir eve yemeðe gitmiþlerdi.

Sofra hazýrlandý.
Büyük Veli ve talebeleri kalkýp sofraya oturdular.
Ancak biri oturmadý.

Mübarek zat;
- Sen niçin sofraya gelmiyorsun? diye sordu.

O talebe;
- Bu gün oruca niyet ettim, dedi.

- Farz orucu mu?
- Hayýr nafile.

- Öyleyse bozabilirsin evladým. Haydi gel, bizden ayrýlma.

Ancak talebenin gelmeye niyeti yoktu.

Terk edin bu adamý

Hocasý bir daha;
- Gel, bizimle ye buyurdu.

Yine gitmedi.
Açýkça inat ve itiraz ediyordu hocasýna.

O zaman büyük Veli diðer talebelere dönüp;
- Bu adamý terk edin, buyurdu. Bu, Allah’tan uzaktýr.

Eyvah! Bir Allah dostuna itiraz etmiþti.
Hem de hocasýna.

Onun bu itirazý, felaketine sebep oldu.
Nitekim sonralarý tamamen býraktý ibadeti.
Kalmadý namaz niyaz.

Bilmeden yapýlýrsa

Bu zat, bir sohbetinde;
- Ey insanlar, dinimiz ilim dinidir, buyurdu. Ýslamiyet’ten bir mesele öðrenmek, bütün dünya kazançlarýndan daha hayýrlýdýr.

Ve ekledi:
- Her Müslümana, Ýslamiyet’i öðrenmekten daha önemli bir þey yoktur ve olamaz.

Þöyle devam etti:
- Ýbadetler, doðru yapýldýðý takdirde kabul olur. Bilmeden yapýlaný cenâb-ý Hak beðenmez. Beðenilmeyen þeye sevap verilir mi? Verilmez elbet.

Þöyle bitirdi:
- Ýslamiyet ilim, amel, ihlastan ibarettir. Bunlardan biri noksan olursa, Müslümanlýk da noksan olur.