Behaeddin-i Buhari “kuddise sirruh” hazretlerinin talebesinden biri naklediyor:

Ben Semerkant'ta ikamet ederken bir ara, Behaeddin-i Buhari hazretleri “rahmetullahi aleyh” büyük bir Veli olup, çok da kerametleri var diye iþittim bir dostumdan.

O anda sevgisi yer etti kalbimde.
Onu görmek için Buhara’ya gittim acele.

Annem, harçlýk olarak dört altýn dikmiþti gömleðime.
Buhara'ya varýp, o büyük Velinin sohbetiyle þereflendim.

Ýlk günden âþýk olmuþtum kendisine.
Beni de talebeliðe kabul etmesini çok istiyor, ama söylemeye cesaret edemiyordum.

Altýn vermen lazým

Nihayet kendisi çaðýrdý beni yanýna.

Kulaðýma eðilip;
- Ýsteðini yaparýz, ama altýn vermen lazým, buyurdu.
- Ben fakir biriyim, dedim. Bende altýn ne arasýn.

Gülümseyerek;
- Dört tane altýnýn varken, bana yok diyorsun, buyurdu. Annen dikmedi mi o altýnlarý gömleðine?

Çok utanmýþtým.
Mecburen o dört altýný söküp arzettim kendisine.

Benden onlarý alýp, uzattý bir çocuða.
Fakat istemedi çocuk. Hatta yüzünü buruþturdu.

Ben ise sevinmiþtim almadýðýna.
Bir gün, bir grup talebeyle bir köye gidilmiþti.

Orada bir fýrsatýný bulup;
- Beni ne zaman talebeliðe kabul edeceksiniz efendim? diye sordum.

Altýn sevgisi vardý

O zaman o dört altýný isteyip, köyün çocuklarýndan birine verdi.
Fakat o da reddetti altýnlarý.
Ben ise sevinmiþtim yine.

Ben, bu olanlardan hatamý anlar gibi oldum.
Zira kalbimde altýn sevgisi vardý hâlâ.

Ben böyle düþünürken büyük Veli bana bakýp;
- Evet öyledir, buyurdu. Kalbde altýn sevgisi, bu yolda bulunmaya manidir.

Ben bundan kurtulmak istiyorum diye düþünürken, bir nazar etti bana.
Ýþte ne olduysa o anda oldu.

Altýn sevgisi çýkýp gitti kalbimden.
Yerine Allah sevgisi doldu.

Ve o zaman talebeliðe kabul edildim elhamdülillah.