Behaeddin-i Buhari hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” bir talebesi þöyle anlatýyor:

Bir yerde, üstadýmla birlikte oturuyorduk ki, kardeþim hakkýnda üzüntülü bir haber aldým birisinden.

Þöyle ki;
- Þemseddin Buhara'da vefat etti, demiþti.

Çok üzülüp hocama arzettim hemen.
- Ýzin verirseniz, kardeþimin cenazesine gideyim, diye arzettim.

Bana cevaben;
- Ýstiyorsan git, ama Þemseddin vefat etmedi, þimdi saðdýr, buyurdu.

Çok þaþýrdým.
- Sað mýdýr gerçekten?
- Evet. Þu anda onun kokusunu duyuyorum. Hatta o, þimdi çok yakýnlarda bulunuyor.

Ben sevincimden ne diyeceðimi bilemiyordum ki, o anda kapý çalýndý.
Ve kardeþim Þemseddin, neþeyle girdi içeri.

Hastanlýk nimettir

Bu zat, bir sohbetinde gençlere;
- Allahü teâlâ, sýkýntýlý halde yapýlan duayý kabul eder, buyurdu. Mesela hastanýn duasý makbuldür. Onun için hastalýk nimettir bir bakýma.

Talebenin biri kalktý.
- Efendim, hastalýk nimettir dediniz. Yanlýþ duymadýk deðil mi?

Mübarek zat gülümsedi:
- Evet evladým. Hastalýk nimettir, ama sabredilirse tabii. Büyükler; “Hastalýkta þifa vardýr” buyurmuþlardýr. Hastalýk istenmez. Bilakis hasta olmamak için tedbir alýnýr. Ama buna raðmen gelirse, sabredilir.

Neyin var evladým?

Bir gün de sevdiði bir talebesi geldi huzuruna.

Sýkýntýlý olduðunu görünce;
- Neyin var evladým, diye sordu. Dertli gibisin.

Genç arzetti:
- Sormayýn hocam. Sýkýntýnýn biri bitmeden öbürü baþlýyor.
- Ne güzel iþte, þükret bu nimete.

- Anlamadým, nimet mi dediniz efendim?
- Evet, çok büyük nimet hem de. Çünkü Peygamber efendimiz “aleyhisselam”; “Benim ümmetimin azabý dünyada verilir” buyuruyor. Bundan büyük nimet olur mu?