Behaeddin-i Buhari hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” Abdullah-ý Hacendi adýnda bir sevdiði var ki, bu zatý tanýmasýný þöyle anlatýyor:

Ben gençliðimde, bir rehber arýyor, kendi kendime; “Bir mürþidim olsa da, kendisine hizmet etsem” diyordum.

Bu arzum dayanýlmaz hâl alýnca, Hacend’ten çýkýp Hakim-i Tirmizi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” kabrine vardým ve bu zatýn ruhundan yardým istedim.

Sonra uyku bastýrdý beni.
Uyuyup çok heybetli iki kiþi göründü bana rüyada.

Bir tanesi, bana bakýp;
- Ben, Hakim-i Tirmizi’yim, bu zat da Hýzýr “aleyhisselam”dýr, dedi. Sen, bir kâmil mürþid arýyorsun. Ama hiç arama, buralarda bulamazsýn.

- Nerede bulurum? dedim.
- Oniki sene sonra, Kasr-ý arifan’a git. Orada Behaeddin-i Buhari adýnda bir Evliya gelecek ki, senin mürþidin o olacak.

Uyanýnca, geri dönüp o mürþidi beklemeye baþladým.
Birkaç sene sonra iki kimseye rastladým ki, gayet samimi olarak tasavvuftan konuþuyor ve; bir insan, asla mürþitsiz olmaz diyorlardý.

Yanlarýna sokulup;
- Ben de mürþit arýyorum. Bana bu konuda yardýmcý olur musunuz? dedim.
- Falan köye git. Orada ehliyetli bir mürþit var, dediler.

O köye gidip, o zatý buldum.

Niçin iltifat etmiyor?

Gerçekten Evliya olduðu belliydi.
Ama hiç ilgi göstermedi bana.

Çok üzüldüm.

Niçin bana iltifat etmiyor? diye düþünürken, bana bakýp;
- Çünkü senin bizden nasibi yoktur, dedi. Senin nasibin, Buhara’da gelecek olan Behaeddin-i Buhari hazretleridir.

Ondan da ayrýlýp, beklemeye devam ettim.
Ýlk mürþit aramaya baþladýðým günden sonra oniki sene geçmiþti ki, büyük bir hevesle Buhara’ya gittim.

O zatý bulup girdim huzuruna.

Beni görünce tebessüm edip;
- Hoþ geldin, ey Abdullah Hacendi! buyurdu. Oniki senenin bitmesine daha üç gün var, sen biraz erken geldin.

Daha ilk sohbette, dünya muhabbetini çekip aldý kalbimden.
Hatta kýsa zamanda, açýldý kalb gözlerim.