Behaeddin-i Buhari hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” Emir Hüseyin adýndaki bir talebesi þöyle anlatýyor:

Ben, Kasr-ý arifan'da çiftçilik yapýyordum.
Ama Müslümanlýkla pek ilgim yoktu.

Tam bir cehalet içinde geçiriyordum ömrümü.
Hayatý, yiyip içip yatmaktan ibaret zannediyordum.

Behaeddin-i Buhari hazretleri “rahmetullahi aleyh” bizim mahallemizde ikamet eder, sýk sýk karþýlaþýrdýk yolda kendisiyle.

Bana tebessüm ederdi her seferinde.
Bir gece de, rüyamda gördüm kendisini.

Bana bir ayna verip;
- Þu aynada kendine bak! buyurdu.

Kendimden iðrendim

Baktým.
Fakat çok çirkin gördüm suretimi.
Öyle ki, iðrendim kendimden.

Ertesi gün, yolda karþýlaþtýk yine.
Yanýma yaklaþýp sordu:
- Rüyada sana o aynayý kim verdi?
- Siz verdiniz efendim.

- Peki kendini neden çirkin gördün acaba?
- Bilmiyorum efendim.

- Hiç merak etmedin mi sebebini?
- Ettim ama…

Buyurdu ki:
- Namaz kýlmadýðýn için çirkin gördün kardeþim. Eðer namazlarýný güzel kýlsaydýn, çok güzel görürdün kendini aynada.

O gün namaza baþladým.
Ve býrakmadým bir daha.

Uyandýrmaya kýyamadý

Bir gün de evin kedisi gelip yattý bu zatýn paltosunun eteðine.
Ve uyudu.

Bir müddet sonra namaz vakti geldi.
Camiye gitmek için kalkmak isteyince farketti mübarek zat.

Bir müddet uyanmasýný bekledi.
Ancak uyanmadý hayvan.

Uyandýrmaya da kendi kýyamadý.
Ne yaptý dersiniz?

Yattýðý yeri kesti ve kalkýp namaza gitti.
Gelince, o parçayý tekrar dikti paltosuna.