Ubeydullah-ý Ahrar hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün bir talebesini yanýna çaðýrýp;
- Memleketine gitmeyi düþünmüyor musun? diye sordu.

Genç talebe;
- Hayýr efendim, dedi hürmetle. Bir mecburiyet olmadýkça yanýnýzdan ayrýlmayý istemiyorum.

- Ama gitmen gerekiyor oðlum. Annen baban bana sýkýntý veriyorlar çünkü. Çabuk git de gel.

Delikanlý bir þey anlamadýysa da,
- Peki efendim, dedi hemen.

Ve gitti memleketi olan Horasan’a. Anne ve babasýna da anlattý bunu aynen.
Onlar, bunu duyunca, aðladýlar.

Niçin aðlýyorsunuz?

Çocuk þaþýrdý:
- Niçin aðlýyorsunuz? Bir þey mi oldu?

Annesi þöyle anlattý:
Biz, beþ vakit namazdan sonra hocan Ubeydullah-ý Ahrar hazretlerine teveccüh edip, dua ediyorduk oðlum.

- Nasýl dua ediyordunuz anne?
- Yâ Rabbi, hocasý oðlumuza izin versin de onu bize göndersin diye yalvarýyorduk Allah’a.

Mesele anlaþýlmýþtý.
Onlarla görüþüp ayný gün geri döndü.
Ve bir daha ayrýlmadý yanýndan.

Ýnsanýn kýymeti neye baðlý?

Bir gün, bir genç bu zata gelerek;
- Efendim, insanýn kýymeti ne ile ölçülür? diye sordu.

Cevaben;
- Ýnsanýn kýymeti takva ile ölçülür, buyurdu.

- Takva nedir hocam?
- Takva, Allah'tan korkup günah iþlememektir. Ama bu korku, çocuðun annesinden korkmasý gibi olmalýdýr.

Ve ekledi:
- Onu incitmekten korkmalýdýr. Annesi çocuðunu azarlasa, dövse de, çocuk yine döner, annesine sarýlýr deðil mi?

- Evet hocam.
- Ýþte mümin de Rabbinden böyle korkmalýdýr.