Muhammed Baki Billah “rahmetullahi aleyh”, çok mütevazý idi.
Bir gün, birkaç talebesiyle bir Velinin kabrini ziyarete gittiler.

Türbedar, onlarýn geldiðini görünce, kalktý ve acele bir iskemle getirip koydu kabrin yanýna.

Üzerine de bir minder yerleþtirdi.
Hani Baki Billah hazretleri “rahmetullahi aleyh” belki oturur diye.

Fakat büyük Veli henüz içeri girmemiþti ki, terbiyesiz bir adam girdi içeri.

Ýskemleyi ve minderi görünce;
- Bunu, kim için getirdiniz? diye sordu küstahca.

Talebeler, Baki Billah hazretlerini “rahmetullahi aleyh” gösterip;
- Þu zat için getirdik, dediler.

- Onun bizden ne farký var ki, iskemle ve minder koyuyorsunuz! diye baðýrmaya baþladý.

O esnada geldi Baki Billah hazretleri de.

O kiþi Onu görünce;
- Sen kimsin ki, senin için iskemle ve minder konuyorlar, diye çýkýþtý.

Daha baþka þeyler de söyledi.
Öyle ki, konuþmaktan yoruldu ter içinde kaldý yüzü gözü.

Talebeler, tam aðzýnýn payýný vereceklerdi ki, Baki Billah hazretleri, bir göz iþaretiyle vazgeçirdi onlarý bu iþten.

Sonra, o adamýn yanýna gidip, eliyle sildi yüzünün terini.

Doðru diyorsunuz

Ve tatlý bir ses tonuyla;
- Doðru diyorsunuz, buyurdu. Buyurduðunuz gibi ben lâyýk deðilim bu þeylere. Ama benden habersiz getirmiþler. Haberim olsaydý, koydurmazdým.

Son olarak;
- Siz yine de kusurumuzu baðýþlayýn, buyurdu.

Ayrýca koynundan birkaç altýn çýkarýp koydu adamýn avcuna.
- Bu, benim hediyemdir. Lütfen kabul edin, buyurdu.

Bu asil davranýþ, sakinleþtirdi adamý.
Ne yapacaðýný, ne diyeceðini bilemedi.

Þaþýrýp kaldý.
Zira böyle edeb ve bu derece incelik görmemiþti ömründe.

Utandý, mahcub oldu o sözlerine.
Gözlerine nedamet yaþý doldu.

Eline sarýlýp hürmetle öptü.
Ve özür dileyip piþman olarak döndü geri.