Muhammed Baki Billah hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” talebesinden Hace Hüsameddin þöyle anlatýyor:

Ben, hocam Baki Billah hazretlerine ilk gittiðimde, bana;
- Aradýðýn ben deðilim, buyurmuþtu.

Ben de üzüntüyle ayrýlmýþtým huzurundan.

Memleketime dönüp, þaþkýn bir vaziyette;
- Þimdi ben ne yapacaðým? diye hayrette kalmýþtým.

Ben böyle üzülürken bir beyti hatýrladým.
O beytte þöyle deniyordu:

Aradýðýn o idi,
Ne için döndün geri?

Ayrýlmaz tatlýcýdan,
Kovsalar da sineði.

Bu beytin tesiriyle tekrar gittim.
Çok þükür kabul etti. Sevinip þükrettim Rabbime.

Bir teveccüh edince

Baki Billah hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda bir kimse vardý ki, tasavvufta yükselmek istiyordu.

Bunun için çok dua ediyor, bir türlü kavuþamýyordu muradýna.
Bir gün Baki Billah hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” ismini duydu ve öðrendi tasavvufta yüksek derecesini.

Ona gitmeye karar verdi.
Ertesi gün bu mübarek zat at üstünde giderken gördü Onu.
Ve koþup edeble yaklaþtý kendisine.

Atýnýn dizginine yapýþýp;
- Lütfen beni de talebeliðe kabul edin, diye yalvardý.

Büyük Veli indi atýndan.
Þefkatle kucaklayýp, teveccüh etti ona.

Sonra ellerini kaldýrýp;
- Yâ ilahi, sen bunu isteðine kavuþtur, diye dua etti.

Bu dua ile kalb gözü açýldý adamýn.
Evliya oldu o anda.

Zira Baki Billah hazretleri “rahmetullahi aleyh” dua etmiþti.