Bir gün Ubeydullah-ý Ahrar hazretlerine bazý sevdikleri;
- Efendim, bu yüksek dereceye nasýl kavuþtunuz? diye sordular.

Þöyle anlattý:
- Benim, tasavvufla hiç ilgim yoktu. Evliyalýk nedir, bilmiyordum. Hiçbir tasavvuf kitabý da okumuþ deðildim. Ama bir hasletim vardý.

Sordular:
- O neydi efendim?
- Darda kalanlarýn yardýmýna koþardým. Dost düþman ayýrmaz, hatta kâfir-Müslüman demez, herkese hizmet için can atardým. Ýþte bu huyum sebebiyle, Hak teâlâ tasavvufun en yüksek derecesini ihsan etti bana.

Üç arkadaþým vardý ki

Ve bir misal verdi:
- Mesela medresede okurken üç arkadaþým vardý ki, hasta oldular bir zaman.
Onlarýn hizmetini ben aldým üzerime.

- Gece gündüz demez, tedavileriyle uðraþýrdým.
Hastalýklarý bana da sirayet etti.

- Ama hizmeti býrakmadým.
Çünkü severek yapýyordum onlara bu hizmetleri.

- Bu, elimde deðildi zira.
Hilkatimde vardý bu haslet.

Ve bir tavsiyede bulundu onlara.
- Siz de benim gibi olun. Çok faydasýna kavuþursunuz.

Ben haksýzým deyin!

Bir gün bazý gençler bu zata gelerek;
- Hocam bize nasihat eder misiniz, diye rica ettiler.

Onlara cevaben;
- Evlatlar! Ýnsanlarýn kaybettiðini bulmaya çalýþýn, buyurdu.

Gençler bir þey anlamadý.
- O nedir ki efendim?
- Sevgi ve samimiyet. Sertlikle bir yere varamazsýnýz. Ýnsanlarla iyi geçinin. Bir ihtilafa düþerseniz, ben haksýzým deyin.

- Neden efendim?
- Çünkü Peygamberimizin “aleyhisselam” müjdesi var bu konuda.

Merak ettiler:
- Ne müjdeliyor hocam?
- Böyle yapana Cennette köþk verileceðini müjdeliyor Efendimiz “aleyhisselam”. “Kefili de benim” buyuruyor.