Seyyid Ahmed Bedevi “rahmetullahi aleyh”, gece gündüz Rabbini düþünür, bir an çýkarmazdý yadýndan.

Ve Onun muhabbetiyle kendiden geçer ve hareket edemezdi.
Böyle durumlarda gözlerini semaya diker, kýrk gün veya daha çok kalýrdý ayný halde.

Gözlerinin karasý ateþ koru gibiydi.
Mübarek simasýnda öyle bir heybet vardý ki, bakmak için kimsede cesaret olmazdý.

Kendi talebeleri bile yüzüne bakamadýðý için peçe ile örterdi devamlý.
Abdülmecid adýndaki bir talebesi, mübarek yüzünü görmeyi çok istiyordu.

Nihayet bir gün;
- Efendim, örtünüzü açsanýz da mübarek yüzünüzü bir görsem, diye rica etti.

Dayanamazsýn

Cevabýnda;
- Dayanamazsýn, buyurdu. Zira gözlerime bir defa bakmak, bir can mukabilidir. Senin de canýna mal olabilir.

Talebe buna raðmen;
- Olsun efendim, dedi. Bir kerecik göreyim. Gam deðil, ondan sonra ölürsem de öleyim. Çünkü takatým kalmadý artýk. Hiç olmazsa görüp de gideyim ahirete.

Eh, ölümü bile göze almýþtý delikanlý.
- Peki öyleyse, deyip kaldýrdý örtüsünü.

O âþýk genç, yüzünü bir kerecik görür görmez Allah deyip düþtü.
Ve ruhunu teslim etti.

Gerçekten bir bakýþý canýndan etti onu.

Altýn’dan kýymetli þey

Bu zat, bir gün cemaatine;
- Size altýndan daha kýymetli bir þeyi haber vereyim mi? diye sordu.

- Seviniriz efendim, dediler.
- Altýndan daha kýymetli olan þey, dua almaktýr, buyurdu.

Þaþýrdýlar:
- Dua almak mý efendim?
- Evet, insanlardan altýn istemeyin, ama dua isteyin. Kârlý çýkarsýnýz.

- Hikmeti ne efendim?
- Çünkü altýn biter, dua bitmez. Ben herkesten dua istiyorum. Ýnþallah bu dualar, tonlarca altýna bedel olacak.