Evliyanýn büyüklerinden Mevlana Halid-i Baðdadi hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün talebesiyle birlikte Baðdat’tan Þam þehrine hicret ediyorlardý ki, yolda karþýlarýna bir soyguncu grubu çýktý aniden.

Haydutlardan biri anlatýyor:
Kafileyi görünce, hücum etmek için hazýrlanmýþtýk ki, o sýrada kafileden beyaz kaftanlý biri, beyaz at üzerinde ileri çýktý.

Ve heybetle dikildi karþýmýza.
Biz kalabalýk olduðumuz halde o kiþiden korktuk.

Zira o bir kiþi, yavaþ yavaþ büyüyüp sonunda büyük bir dað kadar oldu önümüzde.

Nasýl korkmayalým.
Hiç böyle þey görmemiþtik ömrümüzde.

Korkumuzdan atlarýn üzerinden yerlere yuvarlandýk.
Bu iþte bir iþ var dedik içimizden.

Hata ettiðimizi çok iyi anladýk.
Sonra o kiþinin yerinde Halid-i Baðdadi hazretlerini gördük.

Meðer gördüðümüz o heybetli kiþi, bu zatmýþ.
Hürmetle yaklaþýp hep birlikte eman diledik kendisinden.

- Bizi affedin, diye yalvardýk.

Affedince býraktýk soygunculuðu.
Talebesi olmakla þereflendik.

Allah bir kulu severse…

Bir gün bazý sevdikleri;
- Efendim, Allahü teâlânýn bir kulunu sevdiðinin alameti var mýdýr? diye sordular bu zata.

Cevabýnda;
- Evet vardýr, buyurdu.

- O alamet nedir efendim?
- O kimse hep hayýrlý iþlerle meþgul olur. Ýnsanlar fayda görürler kendisinden.

- Sevmediðinin alameti nedir hocam?
- O da malayani ile vakit geçirir. Yani ne dine, ne de dünyaya faydasý olmayan boþ iþlerle uðraþýr. Daha açýk söyleyeyim mi?

- Buyurun efendim.
- Allahü teâlânýn bir kimseyi sevdiðine alamet, o kimsenin iyi iþler yapmasý, sevmediðine alamet ise kötü iþlerle uðraþmasýdýr.