Bir gün yaþlý bir kadýn, telaþla Zünnun-i Mýsri “rahmetullahi aleyh” hazretlerine gelip;
- Efendim, ne olur oðlumu kurtarýn, diye yalvardý.

Mübarek zat sordu.
- Hayrola, ne oldu oðluna?
- Nehirde timsah kaptý, lütfen kurtarýn onu.

Zünnun-i Mýsri hazretleri;
- Peki olur, diyerek geldi Nil kenarýna.

Ellerini açýp;
- Yâ ilahi, bu kadýnýn oðlunu, o timsahýn elinden halas et! diye yalvardý.

Kadýn da;
- Amin, dedi.

Size inanmýyordum

O esnada timsah görünmüyordu nehirde.
Bu dua üzerine çýktý su üzerine.

Kýyýya yaklaþtý ve çocuðu sað olarak býrakýp gitti.
Kadýn bunu görünce, çok þaþýrdý.

Zira inanmýyordu bu zatýn büyüklüðüne.

- Hayret, dedi. Ben aslýnda inanmýyordum sizin Veli olduðunuza. Baþka çarem kalmadýðý için gelmiþ, duanýza da ümitsizce amin demiþtim. Ama þimdi inandým ki gerçek Veliymiþsiniz.

Ve ekledi:
- Lütfen affedin beni. Ve duanýzdan eksik etmeyin.

Önce dinini öðren!

Bu zat, nasihat isteyen bir gence;
- Evladým, önce Ýslamiyet’i öðren, buyurdu.

- Nereden öðreneyim hocam?
- Ehl-i sünnet âlimlerinin kitaplarýndan.

- Ben her gördüðüm din kitabýný alýp okuyorum efendim. Bu, doðru deðil mi yoksa?

- Hiç doðru deðil.
- Neden hocam?

Þefkatle baktý gence:
- Sana çok önemli bir nasihatta bulunayým mý evladým?

- Buyurun efendim.
- Rastgele yüz kitap okuyacaðýna, bir doðru kitabý yüz defa oku! Hem de haz duyarak oku. Lokman Hakim; “Hayatta her lezzeti tattým. Din kitabý okumaktan daha lezzetli bir þey bulamadým” buyurmuþtur.