Seyyid Ahmed Bedevi hazretleri “rahmetullahi aleyh” zamanýnda Mýsýr’da baþ kadýlýk yapan Takýyyüddin adýnda biri vardý.

Ahmed-i Bedevi hazretlerinin büyük zat olduðunu bilir ve gýyabýnda severdi kendisini.

Ancak bazýlarý, bu zat hakkýnda iftira atar, dedikodu yaparlardý aleyhinde.

Bu kadý da, bu iftiralarý duyup zihni karýþtý.
Acaba doðru olabilir mi? diye þüphe girdi kalbine.

Gerçeði öðrenmek gayesiyle ziyaretine gitti bir gün.

Söz arasýnda;
- Hakkýnýzda bazý sözler iþittim, dedi. Keþke iþitmeseydim.

- Ne iþittin ki?
- Bazý kimseler, cemaate gitmediðinizi, hatta bazen de hiç namaz kýlmadýðýnýzý söylüyorlar. Ýnanmadým, ama yine de zihnim karýþtý.

Sertçe bir nazar etti

O böyle söyleyince, gadaba geldi mübarek zat.
Ve sert bir nazar etti kendisine.

Takýyyüddin Efendi, bu nazarýn þiddetinden bayýlýp düþtü.
Ayýlýnca, ýssýz bir sahranýn ortasýnda buldu kendisini.

Kendi kendine;
“Ey ahmak! Veli’de kusur aramak nene gerek” dedi. “Þimdi bu ýssýz çölde halin ne olacak? Açlýk ve susuzluktan öleceksin belki de”.

O böyle düþünürken, nurlu bir zat belirdi önünde.
Hemen elini öpüp, arzetti halini ona.

Veli’de kabahat aranýr mý?

Meçhul zat;
- Bütün suç sende, dedi. Hiç Evliya zatlarda kabahat aranýr mý?
Bulunduðun bu yer neresi biliyor musun?

- Hayýr, neresi?
- Mýsýr'dan, iki aylýk uzak mesafedesin. Seni, bu felaketten kurtaracak biri var ki, o da yine o zattýr. Sen gidip ona yalvar.

Sonra bir yeri iþaret etti.
- Þu ilerdeki camiye git. Ahmed-i Bedevi hazretleri de az sonra oraya teþrif eder. Özür dile. Seni, ancak o Veli kurtarýr bu sahradan.

- Peki, deyip gitti o camiye.
Onun arkasýnda namaz kýldýktan sonra özür dileyip affýný istedi.

Mübarek zat,
- Hýzýr’a rastlamasaydýn bu ýssýz sahralarda iþin zordu, buyurdu.

Sýrtýný sývazlayýp;
- Haydi git. Çoluk çocuðun özlemiþtir, buyurdu.

O anda evlerinin önünde buldu kendini.