Bir gün, Þibli hazretleri “rahmetullahi aleyh” bir kimse gelip;
- Efendim, geçim derdine düþtüm. Zira aile efradýmýz kalabalýk, ne yapacaðýmý þaþýrdým, diye dert yandý.

Cevaben;
- Bunun çaresi kolay, buyurdu.

- Nasýl kolay efendim?
- Þöyle ki, evine döndüðünde dikkat et, aile efradýnýn rýzýklarý Allahü teâlâya mý baðlýdýr, sana mý? Hangisinin rýzký sana baðlýysa, onu çýkar evden. Böylece mevcut azalýr, geçiminiz rahatlar.

Adam merakla dinlerken þöyle devam etti:
- Kimlerin rýzkýný da Allahü teâlâya baðlý görürsen, onlara dokunma. Seninle alakalý deðil çünkü.

Adamcaðýz;
- Hocam, bir kitapta okumuþtum, dedi. Her mahlukun rýzkýna Allahü teâlâ kefildir diye yazýyordu.

Büyük Veli;
- Öyleyse niye üzülüyorsun? buyurdu. Madem ki Allahü teâlâ kefildir, senin ailene de gönderir elbette. Hatta sen istemesen de gönderir.

Ve ilave etti:
- Ama senin vasýtanla gönderir. Öyleyse býrak üzülmeyi.

Allah’a yakýnlaþtýkça…

Bir gün baze sevdikleri;
- Hocam, kulun Allahü teâlâya yakýnlýðý ne ile anlaþýlýr? diye sordular bu zata.

Cevaben;
- Vermesiyle belli olur, buyurdu.

Ve izah etti:
- Müminin Allahü teâlâya yakýnlýðý arttýkça, vermesi de artar. Ýhsaný fazla olur herkese.

- Ya Allah’tan uzaklaþýrsa hocam?
- Uzaklaþtýðý ölçüde vermesi azalýr.