Abdullah-i Mürteiþ hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Evliyayý kiramdandýr.
Dünyaya, zerre kadar deðer vermez, zamanýndaki Veliler kendisini methederlerdi.

Bir gün, evinin önünde oturuyordu ki, sýhhatli bir genç gelip para istedi kendisinden.
Ama vermedi.

Çünkü baktý, üzerinde yeni ve kýymetli bir elbise vardý ve hiç de fakire benzemiyordu.

Hatta “Bu niçin dileniyor?” diye geçirdi kalbinden. Yaþý genç, sakat deðil, elbisesi yeni. Bu halde dilenmek ona yakýþýr mý?

O genç de ayrýldý oradan.
Eli boþ, boynu bükük ve kýrýk bir kalb ile.

O gidince, piþman oldu böyle düþündüðüne.

Keþke bir þey verseydim

Peþinden koþtuysa da göremedi onu bir daha.

Kendi kendine;
“Ey nefsim, niçin kýrdýn onu? Rabbimiz rýzýk gönderirken bakýyor mu kullarýnýn günahýna? Belki o, Allah’ýn sevgili bir kuluydu” diye düþündü.

Ve uyuyakaldý öylece.

Rüyasýnda hazret-i Ali’yi “radýyallahü anh” gördü.
Yanýnda o fakir de vardý.

Hazret-i Ali “radýyallahü anh” kendisine bakarak;
- Niçin üzdün bu genci? Paran da vardý halbuki. Parasý varken vermeyeni Allahü teâlâ sevmez, buyurdu.

Ve uyandý uykudan.
Eyvah! dedi, ben ne yaptým?
Fýrladý yataktan.

Dünyalýk nesi varsa, tamamýný tasadduk etti fukaraya.
Ve o gün yola çýktý.

Baðdat medresesinde onbeþ sene ilim tahsil etti.
Sonra Ebu Hafs-ý Haddad hazretlerini tanýdý Evliyadan.

Ondan da tasavvuf dersi aldý.
Ve kat kat yükseldi derecesi.