Ebu Muhammed Basri “rahmetullahi aleyh”, Allah adamlarýndandýr.
Zengindi, ama dünya sevgisini çýkarmýþtý kalbinden.

Ýnsanlar, akýn akýn sohbetine koþar, O da o Müslümanlarýn kalblerine ilim, hikmet saçardý.

Bir seveni anlatýyor:
Ebu Muhammed ismini iþitince, ziyaret etmek istedim.
Ve ayný gün çýktým yola.

O yere yaklaþýnca, pek çok hayvan sürüleriyle karþýlaþtým.
Ayrýca hurmalýklar, tarlalar, baðlar ve bahçeler.

Ýlk rastladýðým adama;
- Bu hayvanlar ve bu baðlar kimindir? diye sordum.

Cevabýnda;
- Hepsi de Ebu Muhammed hazretlerinindir, dedi.

Çok þaþýrdým.
“Bu nasýl bir Veli ki, dünyalýðý çok” diye düþündüm içimden.
Bildiðime göre, Allah adamlarýnýn malý mülkü olmamalýydý.

Öyle öðrenmiþtim yani.
“Öyle ise bu kiþi Evliya olmamalý” dedim kendi kendime.

Hem bunlarý düþünüyor, hem de ilerliyordum yollarda.
Bir taraftan da; “Bu kadar yollarý boþa geldim” diyordum.

Kapý, çalmadan açýldý

Nihayet ulaþtým bu zatýn hanegahýna.
Henüz kapýsýný çalmamýþtým ki, bir hizmetçi gülümseyerek açtý kapýyý bana.

Ve iltifatlarla aldý beni içeri.
Ebu Muhammed hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” huzuruna çýkýnca, elimde olmayarak, meyl etti kalbim ona.

Bana, ismimle hitab edip;
- Ya Ömer! Yol boyunca gördüðün o mal ve mülkler, bende bir emanettir, buyurdu. Onlarýn tamamý bize ait ise de, sevgileri yoktur kalbimizde. Çünkü kalb, Allah içindir ve Ondan baþka þeylerin bu kalbde yeri olmaz.

Þöyle devam etti:
- Veliler “rahmetullahi aleyhim”, dine ve insanlara hizmet için dünyalýðý alýr, ama ellerine geçeni Allah için harcarlar. Zaten bir kalbde az bir dünya sevgisi olsa, o kimseye Hak teâlâyý tanýmak nasib olmaz.