Ýmam-ý Þarani hazretleri “rahmetullahi aleyh” naklediyor:

Benim ilk hocam Ýmam-ý Þenavi hazretleridir.
Âlim ve Veli olup, tasavvufta da yüksekti derecesi.

Beni talebeliðe ilk kabul ettiðinde Ahmed-i Bedevi hazretlerinin kabrine gittik önce.

Ziyareti bitirip geri dönmeden tanýttý beni bu büyük Veli’ye.

Þöyle ki;
- Efendim, bu, bizim sevdiklerimizdendir. Yüksek himmetinizle bunu da nurlandýrýnýz, diye arzetti.

O anda bir ses geldi nurlu kabrinden.
Rahat duydum ve anladým.

Ona cevaben;
- Peki, olur evladým, buyurmuþtu açýk olarak.

Sevinmiþtim.
Zira beni de himmetine almýþtý mübarek zat.

O anda, nurlu elini gördüm kabrinin üzerinde.
Uzatýp kuvvetle tuttu elimi.

Eðilip hürmetle öptüm.
O anda deðiþiklik hissettim kalbimde.

Sanki kalb gözüm açýlmýþtý.

Allah beni seviyor mu?

Bir gün de, bu zatýn huzuruna bir genç gelerek;
- Efendim, ben birþeyi çok merak ediyorum, dedi.

- Neyi merak ediyorsun oðlum?
- Allah beni seviyor mu acaba efendim?

Sordu ona:
- Sen Allah’ý seviyor musun peki?
- Vallahi çok seviyorum hocam.

- Öyleyse O da seni seviyordur. Çünkü Allahü teâlâ seni sevmese, sen Onu sevemezsin.

Delikanlý sevinmiþti.
- Öyle mi efendim?
- Tabii evladým. Sevgi yukardan gelir çünkü. Baba evladýný sevmezse, evlat onu sevemez. Ýþveren, çalýþaný sevmezse, onlar onu sevemezler. Bu, hep böyledir.