Ebu Bekr-i Þibli hazretleri “rahmetullahi aleyh”, nefsinin bir tek arzusunu yapmaz, yaþayan ölü gibi bulunurdu bu hayatta.

Bir gün, yeni elbisesini giyip çýktý dýþarý.
Baktý ki, kimin üstünde kýymetli elbise varsa, herkes onlara kýymet veriyor, eski elbiseli olanlarý adamdan saymýyorlar.

Bu hale çok üzüldü.
Oradan acele döndü eve.

Eski elbisesini giyinip çýkýyordu ki, hanýmý;
- Niçin yeni elbiseni çýkardýn? diye sordu.

Cevabýnda;
- Ýnsanlarýn haline baktým, çok üzüldüm, buyurdu. Zira herkes insanlarýn zahirine bakýyor, ona göre deðer veriyorlar. Halbuki Rabbimiz zahire bakmaz.

- Ya neye bakar efendim?
- Mühim olan, kalbdir, gönüldür. Allahü teâlâ kalbe bakar. Kulun niyetine, ihlasýna göre hüküm verir.

Ve sordu ona:
- Kalbi bozuk bir kiþi, çok kýymetli bir elbise giyse, Hak teâlâ indinde kýymet kazanýr mý?
- Kazanmaz tabii.

- Ama kalbi temiz olan çul giyse, Allah katýnda makbuldür. Zira cenâb-ý Allah kalblere nazar eder. Onun için asýl hüner, kalbi ihlas ile süslemektir.

Allah’ý seviyor musun?

Bu zat bir gün tanýdýðý bir gence;
- Sen Allahü teâlâyý seviyor musun? diye sordu.

Delikanlý;
- Elbette efendim, dedi.

- Peki Onun emirlerine uyuyor musun?

Genç büktü boynunu:
- Tam uyamýyorum hocam.
- Bak evladým, buyurdu. Allahü teâlânýn emir ve yasaklarýna uymayan bir kimsenin Allah’ý seviyorum demesi doðru olamaz.