Ýbrahim Havvas hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün, tepsi içinde nar görmüþtü bir dükkanda.

Sorup, ekþi olduðunu öðrendi hepsinin de.
Ama Onun caný tatlý nar istiyordu.

Yemedi onlarý.
“Sabredeyim. Tatlýsýný bulursam, o zaman yerim” dedi kendi kendine.

Bu tatlý nar düþüncesiyle ilerlerken, çok hasta birisini gördü yol kenarýnda.

Çok zayýf ve halsizdi.
Eli ve ayaðý da yoktu üstelik.

Onu böyle görünce çok üzüldü.
Dikkat etti, yaralýydý vücudunun çok yeri de.

Hatta yaralarýn üzerine yabani arýlar üþüþmüþtü.

Bu kiþi, muhakkak Evliyadýr diye düþünerek;
- Sen bu dertten þifa bulmak istemez misin? diye sordu.
- Ýstemem, dedi adamcaðýz.

- Peki istemeyiþinin hikmeti nedir acaba?
- Bu dertten kurtulmak, nefsimin arzusudur. Bunu ise, Rabbim istiyor, iþte hikmet bu.

Sen arýlarý býrak da…

Ve ilave etti:
- Benim hasta olmamý istemeseydi, ben de böyle olmazdým. Hak teâlâ bir dert verirse, kula düþen, buna razý olmaktýr.

- Yaralarýný arýlar sarmýþ. Kovayým mý onlarý?
- Hayýr, kovma. Býrak dursunlar.

- Neden efendim?
- Senin de kalbine tatlý nar düþüncesi üþüþmüþ. Sen benim arýlarý býrak da, kendi kalbindeki tatlý nar fikrini kovmaya bak.

Mümin neden güzeldir?

Bu zat, bir gün cemaatine;
- Müminin güzelliði ne ile ölçülür, biliyor musunuz? diye sordu.

- Bilmiyoruz efendim, dediler.
- Müminin güzelliði, ne namaz kýlmasýyla, ne de orucuyla belli olmaz, buyurdu.

- Ya neyle belli olur hocam?
- Kalb kýrmamasýyla belli olur.