Behlül Dânâ “rahmetullahi aleyh”, Harun Reþid devrinde yaþayan Allah dostu ve hâl ehli bir Veli’dir.

Aslen Kûfe'li olup, Baðdat'ta yaþadý.
Harun Reþid, bu zatý kýymetli tutuyor, nasihatleri ile ferahlýyordu.

Bir gün Onu görünce;
- Ey Behlül, nicedir seninle görüþmek istiyordum, dedi.

O ise hiç oralý olmayýp;
- Ama ben hiç istemiyordum, buyurdu.

Harun Reþid kýzmadý buna.
Hatta hoþuna gitti ve;
- Bana biraz nasihat eder misin, dedi.

Ölüm, en büyük nasihatçý

Behlül Dânâ “rahmetullahi aleyh”;
- Sana ne diyeyim ey hükümdar, bir þu sarayýna bak, bir de kabristana, buyurdu. Bundan ibret alamayan, baþka neden alýr ki?

Ve ekledi:
- Ölümden daha büyük nasihatçi yoktur.

Ve devam etti:
- Ey müminlerin emiri! Senin halin ne olacak? Yarýn huzur-u ilahiye çýkacak, her amelinden hesaba çekileceksin. Verecek cevabýn varsa, iyi, yoksa otur da cevap hazýrla!

Ben henüz gencim

Bir gün de, bir genci görüp;
- Ömür, çok kýymetli bir sermayedir, buyurdu. Onu boþa geçirme.

Genç umursamadý:
- Ben henüz gencim efendim.

Mübarek zat acýyarak baktý ona:
- Bu gençlik böyle devam eder mi sanýyorsun?

- Etmez mi efendim?
- Etmez tabii. Vaktiyle ben de senin gibi gençtim. Ama bak, þimdi yaþlandým. Geçmiþte boþa geçirdiðim zamanlarýma üzülüyorum. O günleri arýyor, ama bulamýyorum.

Delikanlý sordu:
- O günleri bulsaydýnýz, ne yapardýnýz?
- Ýslamiyet’i öðrenir, baþkalarýna da öðretirdim.