Abdullah bin Mübarek “rahmetullahi aleyh” hazretleri, bir gün þunu anlattý sevdiklerine:

Bir ateþperest ile birlikte bir yerde çalýþýyorduk.

Namaz vakti gelince;
- Ben namaza duracaðým. Bana bir zarar yapar mýsýn? diye sordum.

Cevaben;
- Hayýr, söz veriyorum ki sana bir zarar yapmayacaðým, dedi.

Ve ekledi:
- Bu hususta müsterih ol.

O böyle söyleyince, namaza durdum.
Gerçekten de ahdinde durdu ve bir fenalýk yapmadý bana.

Sonra, ateþperestin ibadet vakti geldi.
O da, benden teminat istedi bu konuda.

Ben de ona;
- Ýbadetini rahat rahat yapabilirsin. Benden sana zarar gelmez, dedim.

Fakat o, ateþ yakýp da karþýsýnda secdeye varýnca dayanamadým.
Din gayretim galebe çaldý.

Ahdine vefa eyle!

Tam üzerine hücum edecektim ki, o esnada bir ses duydum gaibten.
“Söz vermiþtin, ahdine vefa eyle!” diyordu.

Hemen geri çekildim.
Ama o farkýna varmýþ bu iþin.

Secdeden kalkýnca;
- Sen bana hücum edecektin ki, birden geri çekildin, dedi. Niçin öyle yaptýn?

Cevaben;
- Rabbim beni ikaz etti, dedim.

- Nasýl ikaz etti?
- Söz vermiþtin, ahdine vefa eyle! diye ikaz etti beni.

O bunu iþitince, kelime-i þehadeti okuyup Müslüman oldu.

Sebebini sorunca;
- Senin ilahýnýn hak olduðunu anladým, dedi.

- Nasýl anladýn ki?
- Çünkü senin ilahýn, düþmaný için dostunu azarladý. Onun hak mabud olduðunu bundan anladým.