Abdullah bin Mübarek hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir zaman uzak bir sefere çýkmýþtý ki, bir ara yol kenarýnda ölmüþ bir merkep gördü.

Yanýnda da biri oturmuþ aðlýyordu.

- Niçin aðlýyorsun? diye sordu ona.

Adam gözyaþlarý içinde;
- Ben fakir biriyim. Bu hayvanla iþ yapýp geçimimi saðlýyordum. O da ölünce ne yapacaðýmý þaþýrdým, dedi.

Bu defa sordu ona:
- Pekâlâ, bu hayvaný bana beþyüz dirheme satar mýsýn?

Gözleri parladý adamýn:
- Satarým, ama ölü hayvaný ne yapacaksýn ki?

- Mühim deðil. Sen sýkýntýdan kurtul, kâfi.

Ve beþyüz dirhemi verip aldý o ölmüþ merkebi.
Fakir, sevinerek döndü evine.

Bu merkeb kiminse…

Ve o gece, mahþer yerini gördü rüyasýnda.

Cennete girip gezinirken merkebini gördü orada.
Ýnci ve yakutlarla süslenmiþ geziyordu yeþillikler arasýnda.

Bir melek de onu gösterip;
“Bu merkep kiminse, ona müjdeler olsun!” diyordu.

Fakir, sevinçle koþtu meleðe:
- Ey melek! O benim merkebimdi.

- Evet senindi, ama öldüðüne aðladýn ve sattýn onu baþkasýna. Bak önünde ne yazýyor?

Fakir bakýnca, “Bu binek, Abdullah bin Mübarek'e aittir” yazýsýný okuyup, çok üzüldü.

Ve uyandý uykudan.

Ben satýþtan vazgeçtim

Anlamýþtý hatasýný.
Koþup yetiþti Abdullah bin Mübarek hazretlerine.
Ondan aldýðý o beþyüz dirhemi kendisine uzatýp;
- Ben satýþtan vazgeçtim, dedi. Al þu paraný.

Büyük Veli tebessüm etti:
- Bu geceki rüya için mi vazgeçiyorsun?
- Evet.

- Pekâlâ ben de vazgeçtim. Ama para sende kalsýn. Musibete sabretmek lazým geldiðini anladýn deðil mi?
- Evet, çok iyi anladým efendim.