Behlül Dânâ hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün bazý insanlara;
- Bu hayat, bir hayaldir, yahut sanki bir rüya, buyurdu.
Bu faniye aldanan, huzur bulamaz. Aklý olan, ona gönlünü kaptýrmaz.

Þöyle devam etti:
- Sadece dünya için çalýþana, Allah dünyalýk muradý ne ise onu verir. Ama ahiret için çalýþana, ikisini de ihsan eder. Ýkisini de elde etmek isteyen, her ikisinden de mahrum kalýr.

Dinleyenler;
- Pek iyi anlamadýk, dediler.

Daha iyi anlatmak için etrafýna bakýndý.
Bir kalas gördü yerde.

Kalasýn bir ucuna geçti ve kaldýrýp yere koydu tekrar.
Sonra, öbür ucuna geçip kaldýrdý ve koydu.

Her iki tarafý da kolayca kaldýrýp koymuþtu.

Ýnsanlar merak içinde Onun ne yaptýðýna bakýyorlardý ki, bu defa kalasýn tam ortasýna geçti ve kaldýrmaya çalýþtý.

Ama oynatamadý yerinden.
Gücü yetmemiþti.

Doðrulup sordu:
- Þimdi anladýnýz mý?
- Çok iyi anladýk efendim, dediler.

Dünya sevgisi

Bir gün de;
- Kalbden dünya sevgisi nasýl çýkar? diye sordular.
- Kalbinden dünya sevgisini çýkaranlarla beraber olmakla, buyurdu.

Ve misal verdi:
- Mesela Allah’ýn Veli kullarý kalblerinden dünya sevgisini çýkarýp atmýþlardýr. Böyle zatlarla beraber olan, yahut onlarýn kitaplarýný okuyanlar da bu iþi kolay baþarýrlar. Dünya sevgisi kalbden çýkýnca, Allah sevgisi gelir yerine. Çünkü kalb boþ olamaz.

Ve izah etti:
- Bir bardak düþünün. Boþken hava vardýr içinde. Su doldurursanýz, hava çýkar. Suyu boþaltýrsanýz tekrar hava girer. Kalb de böyledir iþte. Ya dünya sevgisi vardýr onda, ya da Allah sevgisi.